Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Plots, een muisje

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een onbekende weg ligt voor mij. Fietsen is keuzes maken. Eens een keer niet naar rechts, over eerder bereden paden, maar linksom, de andere kant op, naar elders. Het is zomaar een keuze. Soms denkt de wind mee, een andere keer is het een ingeving, een gevoel. De zon zit in de rug.

Gehavend asfalt. Zwaar verkeer laat zijn sporen na. Scheuren, gaten, kuilen, steentjes in de bochten, boomwortels die de straten splijten. Fietsen is uitkijken, vooral op de weg letten. Een bobbel teveel is een nieuwe bochel. Maar fietsen is ook kijken. Naar het land, de lucht, de horizon, de vogels en de dieren. De wereld verandert elke seconde.

Er is wind. Natuurlijk is er wind. Er is altijd wind.

De nieuwe weg slingert zich door velden, akkers en dorpen, langs snelwegen en soms erover. Bermen vol bloemen, overal ruimte.

Het is anders en ook vertrouwd. Land van onze vaders, moederland, eigen land, geboortestreek. De namen zijn de namen die er al waren. Straten en buurtschappen heten zoals ze heten. Onze wereld is lang geleden geschapen. Niks is zomaar.

Fietsen is weggaan en thuiskomen. Er is een begin en een einde, al is de route nooit een vloeiende lijn. Grillig wel. Het onverwachte intrigeert. Al die bochten en bochtjes, hoekjes en platte stukken. Keren en draaien, zoeken en vinden. Maar de cirkel komt altijd af, is altijd rond. Nou ja, soort van.

De zon schijnt in het gezicht, op de armen, de wind nestelt zich in de rug en het gaat harder en harder en dan, plots, een muisje.

menu