Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Rectificatie

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De stemming zat er meteen goed in bij het ontbijt, zaterdag. Mijn vrouw begon halverwege de column al te fulmineren: ,,Je zet me wel héél negatief neer. Hoezo wil ik geen boom? Wie versiert het huis altijd zo mooi?’’

Ik sputterde halfslachtig tegen, zo van: het is natuurlijk een grap en ‘mensen snappen dat het een grap is en het is een grap’, maar daar kwam ik niet mee weg. ,,Eén keer zeg ik plagend ‘geen boom’ en dan direct dit. Jammer Herman. Ik eis een rectificatie.’’

Ze moest zaterdag al aan een collega uitleggen dat ze Kerst wél leuk vond en om te voorkomen dat mijn vrouw zich de hele maand tegenover Jan en Alleman kan verantwoorden: ze wil wel een boom en maakt het huis altijd mooi. Mijn excuses.

We hebben inderdaad een standaardverdeling. Ik koop de boom, hang de lichtjes erin en zij versiert hem en tegelijk het hele huis. Onderwijl zet ik de kunstspar buiten, slinger er lampjes omheen en door de tuin en monteer stormankers.

Zo ging het zaterdag. We kwamen thuis, ik kroop op zolder om vijf dozen, de kunstboom in drie delen en een tas met verlichting te pakken.

Ik probeerde de snoeren te ontwarren en zij verdeelde de inhoud van de dozen over de boom, de tafels, de kasten, de vensterbanken en de gang, verhing nog wat dingen aan de muren en tegen half vier zei ze: ,,Tijd voor een borrel niet?’’

,, Aight Sistah! ’’, zei ik en maakte een pan glühwein , waarna we The Glo aming keken.

menu