Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Rugbyteam

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het beeld lijkt bevroren. Zwijgend kijken zes mannen en twee vrouwen in de camera. De mond van één van hen begint te bewegen. ,,Microfoon aan!’’, klinkt het.

Er is een verschil of de werkdag begint met een vergadering rond de tafel, of met een video-overleg, zoals in tijden van corona.

De vrouwen gaan nog wel, de mannen zien er uit of ze net uit bed zijn gerold. Verfomfaaide kapsels, norse blikken; een rugbyteam dat de overwinning van de avond ervoor heeft gevierd.

Het video-overleg is een verbale steeplechase , al pratend over hekjes springen. Als collega M. vertelt wat hij van plan is, wordt-ie na één zin onderbroken door J. ,,Hé, naar de kapper geweest?’’

Een ander grapt: ,,Moest zeker van je moeder?’’ M. gromt wat en het duurt even voor hij zijn verhaal kan afmaken.

Uit een mini-enquête blijkt dat video-overleg voor een redelijk deel van de collega’s niet hoeft. Optie C van de antwoorden luidde ook: Ik vind het verschrikkelijk.

Collega T. begint te praten, maar buigt voorover zodat alleen zijn voorhoofd en wilde grijze haardos is te zien. ,,Briljant beeld’’, mompelt collega L.. Ik schiet in de lach. ,,Wat is er?’’, vraagt J. ,,Kan ik niet uitleggen’’, zeg ik en hortend en stotend gaan we verder.

Van de vier man die op kantoor zitten hebben drie de microfoon open staan, want als L. begint galmt zijn stem alsof hij met een megafoonwagen een braderie aankondigt.

,,Microfoons uit!’’, klink het.

menu