Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Slappe benen

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Mijn voetbalschoenen zitten zo strak om de voeten dat de veters los kunnen blijven. Heel wild zal het er ook niet aan toe gaan. Jongste zoon en ik gaan zaterdag gewoon een balletje trappen. Beetje overschieten, beetje op doel peunen .

Een van de mooiste Groningse woorden: peunen . Kan best dat het ook Drents is, dat weet ik niet. Misschien worden de ‘e’ en ‘u’ dan omgewisseld, zoals bij moar en maor , ik zeg maar wat.

Een peun is een keiharde trap. Hoeft niet per se tegen een bal.

Je kunt iemand ook ‘ n peune in de moaze geven ’. Schop in de kont. In het Rotterdams dialect staat peunen voor heel hard werken, maar dat terzijde. We zijn hier niet in Rotterdam.

Het tweede veld van een club in een van de buurdorpen is niet leeg. Er zijn drie jongens bij het verste doel. Ze doen hetzelfde als wij van plan zijn: beetje overschieten, beetje peunen .

Ze dragen sportbroekjes en zijn op blode borrie . Dat is Gronings voor ontbloot bovenlijf. De zon schijnt. Ze houden afstand van elkaar.

Jongste en ik spelen over, nemen penalty’s en proberen de lat te raken. Hij jongleert af en toe. Dat doe ik niet, ik ken mijn beperkingen.

Het is leuk de bal weer te voelen, maar het gras is kurkdroog en de benen voelen slap. Lamme poten, zeg maar . Te lang niks gedaan. De bal vliegt alle kanten op. Een pass is een opgave, een sprint niet te doen.

Een uur, dan zijn we op. Als wij door het gat in het hek het veld weer verlaten, zitten de drie jongens in het gras te praten.

menu