Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Straten die huilen

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een knaap met krullend haar en een dikke jas aan staat op een station en zingt dat hij de deur dicht doet en dat straten lijken te huilen en wolken lijken te vluchten. Het is Joris Rasenberg, zanger van de band Abel en het liedje heet ‘Onderweg’.

Mooi nummer, mooie tekst.

Het gaat, zoals in driekwart van alle popliedjes over de liefde, meer precies het voorbij gaan ervan, dan wel het onmogelijke en bijna altijd is het een het gevolg van het andere, of andersom.

In de bijbehorende videoclip is Birgit Schuurman de jongedame die haar tas inpakt en ik snap best dat hij met weemoed terugdenkt aan de dagen van ‘rode wijn op het terras’.

Wat intrigeert, ik luister het bijna elke week tijdens corona omdat het in mijn lijstje ‘goede muziek’ staat op zowel Spotify als YouTube, is dat het gaat over wat voorbij is en dat de herinnering altijd blijft en dat de herinnering, juist omdat iets voorbij is, altijd blijft.

In andere woorden: iets wordt echt blijvend als het voorbij is.

Wat niet helemaal klopt, maar soms lijkt het of de dingen meer waarde krijgen omdat ze er niet meer zijn. Of als zij er niet meer is.

Het nummer is al twintig jaar oud en toen het uitkwam zat ik op een redactie met een vrouwelijke collega en was het elke dag op de radio. Zij zei dat het inderdaad een mooi liedje was, maar dat Joris leek op een jongen die bij haar in de klas zat en dat vond ze geen leuke jongen en dat herinner ik me elke keer als ‘Onderweg’ voorbij komt.

menu