Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Te ventileren

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het gesprek met de vriend ging aanvankelijk over Bob Dylan. Over de Bobcast , een Vpro-podcastserie in de aanloop naar de 80e verjaardag van His Royal Bobness , op 24 mei 2021.

Ik moest maar eens luisteren.

Echter: naast het Godwin-principe, waarbij elk gesprek, appwisseling of Twitterdraadje vroeg of laat uitdraait op vergelijkingen met WOII en Hitler, is er in 2020 het Corona-principe en de vriend verzucht: ,,Ik ben eigenlijk wel klaar met het hebben van een mening.’’

Hij zegt het, ik denk het al een tijd. Ik lees en hoor met stijgende verbazing commentaren, reacties, visies en en opinies in talkshows, social media, werkelijk overal en beangstigend is de stelligheid waarmee ze worden gebracht. Het is blijkbaar ook normaal om gevraagd en ongevraagd een mening te ventileren.

Ik heb geen mening. Want ik weet gewoon niks, wat betreft corona. Het is onmogelijk daar iets zinnigs over te zeggen, zonder relevante opleiding en/of ervaring. Ik probeer me aan de regels te houden, omdat het me verstandig lijkt en verder is het wachten. Denk ik. Hoop ik.

Een vrouw twitterde dat ze met dochter in een winkel was, beiden droegen mondkapjes en dat een vreemde meneer zei dat ze haar kind vergiftigde. Iemand vond dat ze die man in het gezicht had moeten hoesten en dat vond de eerste vrouw weer raar.

Ik lees dat en denk: wat moet ik hiermee? Ik trek al die meningen niet meer. Ik kan zelfs het woord ‘mening’ niet meer te horen.

De Bobcast is leuk.

menu