Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Te vroeg

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ik ben te vroeg. Ik ben altijd te vroeg. Het is twintig voor tien. Zelfs de cursusleider, die toch wat dingen moet voorbereiden, zoals presentielijst klaarleggen en laptop aansluiten op het scherm, is er nog niet. De cursus begint om tien uur.

Het is de grootste vergaderruimte, met tafels in een hoefijzer-vorm. Er zijn weinig stoelen. Corona-modus. Wat direct opvalt is dat het beeldscherm in een andere hoek staat.

Ik ga dus ook op een andere plek zitten dan de vorige keer, om goed zicht te houden. Een minuut later sta ik op en loop het lokaal weer uit, naar de koffiemachine om de hoek.

Terwijl de koffie wordt bereid, leuk ik op het hek van de galerij en kijk naar de twee verdiepingen onder mij. Dat kan, want de etages waar wij werken staan ‘los’ in de oude drukhal. De collega’s hebben niet door dat ik ze observeer. Er gebeurt vrij weinig. Mensen zitten achter bureaus, daar hebben we het over.

Als de koffie klaar is loop ik het leslokaal weer in. Ik sta even voor het raam en kijk naar het verkeer op de ringweg rond de stad. De zonwering maakt dat ik vooral contouren zie. Het is een zonnige ochtend, met een beetje wind.

Wachten hoort er bij. Dan ben je een keer te vroeg. Soms is dat zo, dan is de ene bezigheid eerder klaar dan dat de volgende begint. Je denkt een beetje aan wat komen gaat, aan wat die dag verder op de agenda staat en filosofeert wat over het leven in het algemeen.

Het wordt vanzelf later.

menu