Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Thuis, het land

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het is de weg, de bomen, het kanaal. De witte brug, het riet, de oevers, het rare bosje verderop. Maar meer nog zijn het de akkers, de velden en de horizon. Thuis, dat is het land.

Als je wilt weten wie je bent, kijk dan om je heen.

Het is het land waar ik ben geboren, waar ik kind was en waar ik woon, dat mij maakt tot wat ik ben. Leven is bewegen in tijd en ruimte. Meegaan met het tikken van de klok. Stilstaan bestaan niet. Zelfs een gedachte is beweging. Het is denken, doen, luisteren, leren, groeien, werken en voortgaan. Maar er is altijd een decor, een plek. Een huis, een straat, een dorp, een streek, een land.

Het is de grond waarop ik sta, de aarde waarop ik loop.

De herinnering aan de man die op een woensdag een snoek ving, in het diep achter het huis, is een herinnering aan die middag, maar misschien nog meer aan dat diep, waar jij ook altijd viste en waar je ‘s winters schaatste en zomers ging zwemmen.

Wat het is wat mij beroert is vaag, dat weet ik niet, althans, dat kan ik niet onder woorden brengen, maar alles wat ik wil is hier zijn en hier blijven.

Er verandert veel in een leven, maar het land, de horizon niet. Oké, soms, maar langzamer, veel langzamer. Het land is ook meer dan land alleen. Het is de reiger bij de sloot, de koeien in de wei, het wuivende graan, de jagende wolken, de blauwe lucht.

Het land is de wereld, de aarde. Mensen komen en mensen gaan, maar het land zal er altijd zijn. Altijd.

menu