Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Tijdens het avondeten

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Mijn vrouw is bezig met het laatste telefoontje van de dag. Ik begin aan het avondeten. Gebakken aardappeltjes, rollade, bietjes met ui, appelmoes. Tegelijkertijd kijk ik Roland Garros. Zverev-Herbert. Tennis, French Open, tweede ronde.

Hoe zoiets werkt al, sla je me dood, maar ik ben direct voor Zverev. Gek genoeg een Duitser, terwijl ik dat, afgaand op de achternaam, eerder verwacht van Herbert. Dat blijkt een Fransman, voornamen Pierre Hugues. Maar goed, zal wel kloppen .

Zverev worstelt, als ik inschakel. Eerste set verloren, 4-1 achter in de tweede. Maar wat me wel vaker overkomt bij een sportwedstrijd: Kijk ik, dan wint de favoriet, als ik niet kijk niet.

De rollade staat te pruttelen, ik nestel ik mij op de bank en volg het spel een tijdje, Zverev wint bij 4-1 achter vijf games op rij en dus de tweede set. Ik sta op om de aardappels in schijfjes te snijden, bietjes met uitje klaar te maken en loop heen en weer. Waarschijnlijk ben ik iets langer in de keuken dan op de bank, want Zverev staat in de derde set met 6-5 achter.

Als alles aan de loop is kan ik weer even kijken. De Duitser komt op 6-6. In de tiebreak doe ik de was, schep eten op en jawel: 5-3 achter.

Ik weer zitten, bord op schoot en hij komt op setpoint en wint de derde set.

Mijn vrouw is klaar met werken en wil iets anders zien. Ik moet naar gitaarles, kan dus sowieso niet verder kijken en denk: jammer voor de Duitser.

‘Zverev wint na marathonpartij’, lees ik de volgende dag.

menu