Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: TikTok

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Ik zie een bekende gestalte bij de ingang van het hockeycomplex. Arjen Robben. Hij staat, het is net na de zomer, met iemand te praten. Als oudste zoon klaar is met zijn training meld ik hem dat een van de beste Nederlandse voetballers ooit op zijn club was.

,,Heb je met hem gepraat dan?’’, vroeg zoon. ,,Nee’’, antwoord ik, ,,wat zou ik moeten zeggen? Hallo? Weet je hoeveel mensen per dag ‘hallo’ tegen zo iemand zeggen? Ik ken hem wel, maar hij mij niet. Dat wordt een heel raar gesprek.’’

Er zijn jongetjes uit de stad Groningen die hem ‘in het wild’ spotten. Of denken dat Robben ergens is, bijvoorbeeld in een winkelcentrum, omdat ze inmiddels zijn auto kennen en hij blijkbaar naar dezelfde supermarkt gaat als zij.

Jongste zoon zag Kraantje Pappie. Ook in het wild, nou ja: in de stad. Hij meldde het in de gezinsapp. ‘Foto?’, vroeg de oudste meteen.

‘Nee’, tikt jongste, ‘hij was met iemand. Heb ik respect voor.’

‘Wel wat gezegd?’ gaat de oudste nog even door.

‘No man’, was het en daarna tegen ons, ouders:

‘Ik fiets straks tot het bruggetje. Daar mogen jullie me oppikken.’

Ik droomde over Arjen Robben. Hij zat naast mij op een tribune in een soort sporthal. Omgeving en context bleven vaag, wat vaker het geval is tijdens dromen. Je bent altijd ergens waar je nog nooit bent geweest. We spraken met elkaar, maar geen idee waarover. Hij zag er wel wat anders uit, met net zo’n baard en kapsel als TikTok Tammo.

menu