Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Tittenexloo

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Met het bord op schoot plof ik op de bank voor de televisie. Het is voor het eerst sinds maanden dat ik echt voor een voetbalwedstrijd ga zitten. Champions League ook nog. Atalanta Bergamo tegen Paris Saint Germain.

Het duel begint als de hele familie terugkeert van strand en fitness. ,,Mooi op tijd, mensen, het eten is net klaar’’, zeg ik en tegen jongste zoon, ,, hier mienjong , jouw cluppie. Kijk je mee?’’

Hij schudt zijn hoofd: ,,Naah.’’ Wat vaker voorkomt en ietwat blijft verbazen. De jongste eet en drinkt voetbal, weet alles, uitslagen, goals, transfers, namen van aankomende sterren en zinvolle en zinloze weetjes, een hele wedstrijd live kijken is er niet bij.

Al snap ik het ook weer wel. Het komt zelden voor dat een duel van de eerste tot de laatste minuut boeit. Het is vaker spannend dan goed en dan ook alleen als je ergens voor bent. Jongens van zijn leeftijd, vroege tieners, kijken liever samenvattingen.

,,Hoezo trouwens mijn cluppie?’’, klinkt het.

Ik wijs op het shirt van Paris Saint Germain dat hij aan heeft, maar dat blijkt een heel verkeerde conclusie: ,,Ik vind het gewoon een mooi shirt. Het is het design wat boeit.’’

,,Design?’’, kaats ik, ,,design? Laat me niet lachen. Daarom kopen we al die dure shirts? Dan kun je in principe dus net zo goed een tenue van Eintracht Zoutkamp of Tittenexloo aantrekken.’’

Hij kijkt me aan, ziet mijn grijns en zegt dan: ,,Oh en je vindt jezelf zeker erg grappig nu?’’

menu