Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Ui of sambal

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Slaperige ogen, slome tred en haar dat lijkt op dor helmgras. Jongste zoon ziet er uit zoals elke ochtend na het wakker worden, maar zegt opeens: ,,Ik voel me niet zo lekker.’’

Er is, ondanks dat we nog steeds in tijden van corona leven, geen reden tot paniek. Hij is wat misselijk, maar dat linken wij niet direct aan covid-19. We vermoeden buikgriep en van een kennis, wiens zoon wel positief testte, leerde ik dat er een snelle en doeltreffende methode is. Eet een rauwe ui.

Wie dat zonder met de ogen te knipperen kan heeft met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid corona. Immers: smaak en geur gaan verloren. ,,Met sambal kan het ook’’, vulde de kennis aan, ,,een tip van de vrienden van onze zoon.’’

Hij liet weten dat de jongen op zijn kamer in quarantaine zat en de overige leden van het gezin in de rest van het huis.

,,We zetten drie keer per dag eten voor zijn deur en wachten af.’’

Als ik jongste een rauwe ui voor de neus hou en vraag ‘sambalbij?’, trekt hij een vies gezicht. Buikgriep dus.

Dat bestaat nog gewoon, we zouden het bijna vergeten. Zoon kruipt terug in bed, ik meld hem voor alles af, hoef zelf niet te melden dat ik thuis ga werken, want dat doe ik al acht maanden en kijk af en toe hoe het gaat.

Hij heeft om twaalf uur wel zin in een kopje soep. Een uurtje of twee later ligt zoon niet meer in bed, maar speelt FIFA en vraagt: ,,Gebakken eitje?’’

De correcte term voor wat hij mankeert is dus: schooltjeziek .

menu