Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Uit het niets

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Het eerste wat ik elke dag na het ontbijt doe, sinds een week of wat, is naar buiten lopen en een kijkje nemen in de kas en de potten en potjes. Of er al iets gebeurt.

De aandacht gaat niet zozeer uit naar de bij de tuinzaak gekochte kruiden-, fruit- en groenteplantjes, die hoeven alleen maar groter te worden, maar wel naar dat wat ‘uit het niets’ moet komen.

Want ik heb gewassen zo in de grond gestopt. Sinaasappel, appel, peer, tomaat, aardappels, courgette, knoflook, ui, pepers en paprika. Uiteraard hoop ik er letterlijk de vruchten van te plukken, maar waar ik het meest nieuwsgierig naar ben is of de natuur klopt.

Of het werkt zoals ik denk dat het moet werken.

Dat duurt een beetje lang. Voor mijn gevoel dan. Ik denk dingen als: misschien is het toch nog te koud in de grond, gedijen mediterrane planten minder goed in harde noordelijke gronden of: eerst moeten schil en vruchtvlees verteren voordat de zaadjes/pitjes doorhebben dat het tijd is om te ontkiemen.

In mijn beleving heb ik die dingen meteen gepoot na het stilleggen van Nederland, het lijkt een eeuwigheid geleden, maar dat klopt niet.

Ik schreef daar 5 april een eerste stukje over en dat is slechts drie weken terug. Ik heb blijkbaar geen idee meer van tijd.

Het is ook niet zo dat er niks gebeurt, want waar ik aardappels onder de grond heb gestopt, zijn stengeltjes te zien, net als in de potjes met de knoflooktenen, maar ik krijg van de natuur een les in geduld.

menu