Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Van een pony

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Hij vond zichzelf geen fenomeen. Wat tot algehele hilariteit in de zaal leidde, want als Piet van Dijken geen fenomeen was hadden we er niet met een kleine dertig man gezeten. Toen het te lang over bijzaken ging: ,,Nu weer over mijn boek.’’

De zelfbenoemde Mr. Big City bracht een bundel columns uit bij de Koninklijke Van Gorcum, de uitgever uit Assen die op de dag van de presentatie precies 220 jaar was en daarmee net even ouder dan Jacques d’Ancona, spreekstalmeester van de middag.

Schrijver Gerrit Krol was zo gek op het Van Starkenborghkanaal dat hij volgens eigen zeggen de enige minnaar was van een kanaal .

Voor Piet geldt hetzelfde. Hij heeft een stormachtige relatie met Groningen. De stad is voor hem vrouw, dochter, moeder, oma en minnares. Zijn boek heet dan ook Piet’s Big City .

Hij had zonder moeite het hele Forum Groningen vol gekregen, maar vanwege corona gold een maximum van dertig man, die na afloop ook niet gezellig aan de tetter konden. Er was alleen koffie, thee en arretjescake. Van Dijken compenseerde het gebrek aan volk door het signeren net zo lang te laten duren als voor zeshonderd man.

Zanger Bouke uit Emmen, bekend als de Drentse Elvis, zong liedjes van Tol Hansse en van Johnny Cash en toen was de middag alweer voorbij.

Toen ik Piet vooraf compli menteerde met zijn werkelijk fantastische schoenen, zei hij trots: ,,Ja, vind je ze mooi? Hebben ze een pony voor dood moeten maken.’’

menu