Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Van niemand

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Er staat een rij appelbomen buiten het dorp. Het zijn er niet weinig: een stuk of veertig, keurig naast elkaar langs een fietspad tussen twee akkers. Onduidelijk is van wie ze zijn. Waarschijnlijk van niemand, want in de herfst zie ik regelmatig voorbijgangers de fietstassen vol gooien.

Het ligt niet voor de hand dat ze ‘van niemand’ zijn, want we leven in een land waar iets altijd van iemand is. Alle gronden, bebouwing en natuur zijn gekaderd en je hoeft maar ergens naar te wijzen, of een bromstem zegt: ,, Hé mienjong. Oafblieven. ’’

Ik kom best vaak langs de bomen, alleen nooit op het juiste tijdstip. Of de appels zijn nog niet rijp, of ik ben te laat, al durf ik ze eigenlijk niet zomaar te plukken. Als ze van niemand of iemand zijn, zijn ze dus niet van mij en heb ik er af te blijven.

Ik heb ook geen zin in een schrobbering van een norse agrariër, een toevallig langsrijdende ambtenaar of een agent met het welbekende: ,,Wat zijn wij aan het doen meneertje?’’

Die angst blijkt ongegrond. De appelbomen zijn wel van iedereen. Althans, dat maak ik op van de website www.edepot.wur.nl waarop een verhaal staat over ‘buurtboomgaarden’.

Er is ook een lijst van ‘vrij toegankelijke boomgaarden en fruitbeplantingen in het noorden van het land’, met zo’n veertig locaties, van Bakkeveen tot Zwolle.

Ik ben er dus weer langs gereden, met het voornemen dit keer wel een paar appeltjes te plukken.

Maar ik ben weer te laat.

menu