Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Vol praai

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Mijn ouders kwamen langs. Het werd tijd, maar eerst was er de vergrendeling, toen vakantie, daarna veel te warm en vorige week begonnen zoons weer met sport. Ze zeiden er tegen het eind van de middag te zijn en dus liep ik de hele dag met de vraag: wat zal ik deze keer koken?

Ze zijn beiden voor in de tachtig, opgegroeid met het menu van de werkende klasse: aardappels, groente, vlees, dus het kan niet al te experimenteel. Fusion, vegan en vegetarisch valt sowieso af en met sushi, quinoa, muntsalsa, of gazpacho krijg ik de handen ook niet op elkaar. Ik hoor mijn vader al: ,, Wost ons dood hebben ?’’

Aardappels, groente en vlees is mij weer te gewoon en ik vind, als de ouders langs komen, moet het anders en tegelijk gemakkelijk, want ik wil geen uren in de keuken staan. We houden erg van Chinees, maar die in het buurdorp is helaas gestopt en chili con carne eten we al hartstikke vaak, net als macaroni en nasi.

Ineens weet ik het: Jambalaya.

Het is Creools en cajun en dus anders en tegelijk gemakkelijk, want je ‘flikt’ gewoon paprika, ui, bleekselderij, kip, tomaten, chorizoworst en kruiderij door elkaar, al dan niet opgeleukt met, want er zijn ontiegelijk veel varianten, schelpdieren, schildpad of alligator.

Een leuk gerecht om te maken en nog leuker is in het Gronings antwoorden op de vraag: ,,Wat schaft de pot?’’

,,Jam ba loai .’’

Waarna er altijd wel iemand is die het rijmpje afmaakt.

menu