Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Wat je ziet

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Hij valt direct op, de overstekende man. Een mens in de jaren des verstands, leeftijd lastig te schatten. Tanig voorkomen, kort grijs haar, gebruind. Zwarte trui om de schouders en waarom ik er meteen het oog op heb: zijn korte gele broek.

Het is even voor half negen ‘s ochtends, ik breng zoons naar school. We staan voor een verkeerslicht in de stad, oudste naast me, jongste achterin. Ze spelen samen een of andere game, ieder op de eigen telefoon, dat natuurlijk wel. Om de twee nog wat bij de wereld te houden, wijs ik ze op de wandelaar.

,,Gek hé, zo’n man. Waarom loopt die hier zo vroeg, in korte broek? Echt warm is het niet. Zijn hele voorkomen wijkt af van de rest van de mensen op straat. Waar komt hij vandaan, waar gaat hij heen? Het lijkt op het eerste gezicht een zwerver die nog moet wennen aan het idee dat de ‘r’ weer in de maand is.’’

,,Zou kunnen’’, bromt de oudste, ,,het is tegenwoordig sowieso lastig te zien wat een zwerver is.’’

Waarna het weer stil is in de auto. Ik volg de man nog even, maar kan er verder weinig zinnigs over zeggen. Aan zijn manier van wandelen is verder geen conclusie te verbinden. Al doe ik uiteraard een poging.

,,Kan ook zijn dat de man herstellende is van zware ziekte, operatie, of een aandoening aan de spieren heeft en dat de dokter zegt: ga wandelen en dat die man denkt: doe ik ‘s ochtends lekker in de korte broek. Wat je ziet is niet altijd wat het is.’’

menu