Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: We zouden

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We zouden vandaag, om zeven uur, wellicht acht, richting Midden-Jutland rijden. Een weekje in een huisje aan het water. Zoals ieder voorjaar. Maar al zijn de grenzen open, ik zie me niet met vier man met een mondkapje op in de file bij Oldenburg, Bremen, Hamburg en Flensburg.

We zouden als het meezat tegen drieën, als het tegenzat vijven de Vesterlundvej opdraaien en daarna over het stuk onverharde weg rijden tot we het huisje zien en de Ford Mondeo van Nina en Carl, die ons verwelkomen, ik de huur aan haar geef, ook daar gaat het geld naar de vrouw en zij en ik naar de meter buiten gaan voor de beginstand, want we betalen elektriciteit apart.

We zouden met Carl meelopen die ons het hout voor de open haard toont en zoals elk jaar de steen in het muurtje met de sporen van een ‘kernexplosie’, waarna we, als ze weg zijn, de spullen uitpakken, ons met wijn en chips op het terras installeren en de voetbal voor de eerste keer door de tuin richting het meer rolt.

We zouden tegen zes uur, kon acht worden, het is vakantie, macaroni met Smac eten, waarna we voor de televisie kruipen, via Netflix een film kijken en indommelen en jongste zoon bij zijn moeder wil slapen en ik me zoals altijd installeer in de kinderkamer met die posters van de Deense Ot en Sien.

We blijven echter thuis, uiteraard vanwege corona en ik rij straks naar de vuilstort en we zouden daarna, volgens mijn vrouw, best even in de tuin kunnen werken.

menu