Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Weer een bochel

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een knal. Klinkt als een geweerschot. En nog één, iets zachter. De geluiden komen ergens van achter. Ik kijk om me heen. Niemand te zien. Tot mijn opluchting. De streek waar ik woon is ruig en leeg en mensen worden er graag met rust gelaten, maar de locals zijn nog niet zover dat ze op racefietsers schieten.

Het achterwiel, leert een blik naar beneden, draait niet meer egaal rond. Er zit een bochel in. Alweer. Ik zucht. De derde binnen een jaar. De knallen betekenen dus een geknapte spaak. Wellicht twee.

,,Ik heb denk ik ongelooflijk veel kracht in mijn benen’’, zeg ik als ik oudste zoon uitleg dat hij niet op mijn fiets weg kan.

,,Of je bent te zwaar’’, klinkt het onmiddellijk.

Ook in de fietswinkel maak ik die grap. Niemand lacht. De jongen bevestigt alleen de diagnose. Kapotte spaak. Hij staat achter de kassa en denkt lang na. Omdat het inderdaad de derde keer binnen een jaar is, is een nieuw achterwiel beter. Dat komt er wat aarzelend uit. Ik vermoed dat hij twijfelt: garantie ja dan nee, maar dat is niet zo. Nieuw achterwiel. Kost zoveel. Punt.

Hij beziet de algemene staat van het rijwiel en is weer stil. De ketting vertoont maximale slijtage en als die vervangen moet worden de cassette ook. Dat blijkt het rijtje tandwielen op de achteras. Of de band nog wel goed is? De vraag stellen is hem beantwoorden.

Als ik informeer of dergelijke slijtage binnen een jaar normaal is, wordt mij uitgelegd dat het vooral een kwestie van verzorging is.

Ik moet beter poetsen.

menu