Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Winterlandschapjes

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

Een huisje van geel steen baadt in zakkend licht, de dakpannen glinsteren van de rijp, rook kringelt uit de schoorsteen.

Het beeld maakt na een minuut plaats voor een dampende rivier met besneeuwde oevers en weer zestig tellen later zie ik de lichtjes van een dorpje tussen besneeuwde bergen. Het zijn de door mij gekozen plaatjes voor de screensaver.

Ik doe dat al jaren.

Beetje googelen, de mooie beelden in een mapje verzamelen en de schermbeveiliging er op aan sluiten. Een bezigheid voor verloren minuten. Al klauwen we ons met kramp op de bek door werk, school en huis in tijden van corona, er blijven blokjes van tien, twintig minuten dat er niks om handen is. De dingen van de dag sluiten zelden op elkaar aan. Ik ga winterlandschapjes zoeken.

Een verkneukelende reis langs verlichte straatjes, kerstmarktjes, ijzige bergmassa’s en achterafweggetjes met bruggetjes, maar ook een vogelvlucht over en door gebieden als Lapland, New Hampshire, Zwarte Woud, Rocky Mountains, Karpaten en langs afgelegen farms in de boerenstaten van Amerika. Streken waar we normaliter nooit komen, althans, ik niet.

In een tijd dat iedereen om het minste of geringste boos wordt, het begint op te vallen, is de aanblik van een eenzaam kerkje in de bossen van Slovenië troostend.

Het is bovendien een prettig besef dat al zijn we dag aan dag aan huis gekluisterd, we in ons hoofd nog alle kanten op kunnen.

menu