Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Wolf is terug

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

De wolf vestigt zich definitief in het noorden. Hij, want het is een alleenstaand mannetje, is er uit over de omgeving, het Drents-Friese Wold, maar twijfelt over de plaats, vertrouwde hij me toe achter de parkeerplaats van de AVIA-pomp bij Hooghalen. ,,Het wordt Makkinga, Hijkersmilde of Dieverbrug.’’

We kenden elkaar uit Servië, toen ik daar moest zijn voor een boek.

,,Armoetje troef’’, verzuchtte hij, ,,genoeg bosjederij, daar niet van, maar heb jij wel eens een Oost-Europese geit gezien? Vel over bonk. De schapen in Drenthe zijn lekker vet en zitten zo vol antibiotica, dat ik zelf meteen mijn kuren te pakken heb.’’

Zijn voorouders woonden ook in Drenthe, legt de wolf uit, tot de bevolking na 1820 vertienvoudigde: ,,Dan weet je: ‘t is klaar hier.’’

Maar Nederland heeft de laatste jaren meer oog voor de natuur.

,,Ik weet dat boeren ons liever zien gaan dan komen. Snap ik hoor. Wij eten hun vee. Maar in Duitsland knallen ze ons af. We moeten ergens heen. Nederland blijft een fijn land.’’

De wolf keek de afgelopen jaren al een beetje rond in het noorden. Met wisselend succes.

,,Was ik verdwaald, liep ik in Kolham. Direct zo’n gast aan het filmen. Ik denk: weg hier.’’

Een vriend van de wolf oriënteert zich bij Eindhoven. ,,Mijn neef woont samen op de Noord-Veluwe. Hij en zijn vrouw hebben twee kinderen. Zij kennen een solitaire wolvin op de Midden- Veluwe, dat is op loopafstand. Zal binnenkort eens kijken. Is het wat? Heb jij al foto’s van haar gezien?’’

menu