Portret Herman Sandman

Column Herman Sandman: Zeepaardje

Portret Herman Sandman Foto: Marcel Jurian de Jong

We zitten in de wachtkamer bij de fysio, oudste zoon en ik. Zijn rug, rib en bijbehorende spieren zitten vast, dankzij een beuk in de rug, november vorig jaar. De jongen is sindsdien nooit zonder pijn. Aan de muur hangt een beeldscherm, waarop een film over een zeepaardje is te zien.

Een kleurig beestje dat er anders uitziet dan het beeld dat ik tot dusver van zeepaardjes heb. Ik denk dat ze oranje zijn, deze is paars met stippen en stekeltjes. Ziet er uit als een soort takje.

Het is geen appetijtelijk takje, dus ik stel me voor dat het zeepaardje weinig vijanden heeft. Of, nee, dat is natuurlijk andersom, er zijn waarschijnlijk heel veel dieren die het zeepaardje als een borrelhapje beschouwen, anders hoef je niet op een takje lijken.

Aan de buik hangen doorzichtige bolletjes. Eitjes, want even later zwemmen er kleine takjes bij het grotere takje. Ik wil ook wel op een takje lijken, al heb ik geen idee waarom.

Misschien omdat het een rustgevend filmpje is. Takjes zitten nooit bij de fysio. Er verschijnt informatie in beeld, over de praktijk, medewerkers, behandelingen en tarieven. Het is niet gratis, zal ik maar zeggen.

Daarna zie ik een kleine kudde olifanten in beeld. Een jonkie zit vast in een geul in het drassige grasland. Hij probeert er eerst zelf uit te komen. Het lukt niet, waarna de moeder helpt, zij het halfslachtig.

Waarom dat zo is, blijft onduidelijk. Het geluid van de televisie is uit en in plaats daarvan horen we kei hard Sky Radio.

menu