Irma van Steijn

Column Irma van Steijn: Bedankt mijn lief

Irma van Steijn Foto: Niels Westra

Rouwen na het overlijden van een geheime geliefde, jeetje wat is dat eenzaam. Merel had ruim vijftien jaar een passievolle relatie met een man die op vier vlieguren hier vandaan woonde. Soms was hij periodes in Nederland, maar meestal niet. De relatie was intens en geheim.

In Nederland wist slechts één vriendin ervan af en het zou rampen opleveren als het bekend werd. En nu is hij dood, zomaar opeens, ze moest het notabene lezen op Facebook. Merel heeft soms het gevoel dat het niet waar is, dat hij bijvoorbeeld zijn eigen uitvaart in scene heeft gezet, geen idee waarom. Maar het blijkt wel waar. Hij heeft geen contact meer opgenomen, ze wist niet eens dat hij ziek was.

Het verlies van een geliefde doet pijn, rouwen is niet voor niets een werkwoord, het vraagt arbeid om daar mee te dealen. Het ophalen van anekdotes, delen van herinneringen en het ontvangen van begrip en compassie van je omgeving, het is allemaal helpend. Maar voor Merel was er niets: geen begrafenis, geen medeleven, helemaal niets.

Merel heeft zichzelf een tijdje voorgehouden dat ze elkaar vorige maand weer zouden zien en wordt nu door een enorme leegte overvallen. Thuis snappen ze niet wat er aan de hand is, ze stikt bijna in haar gevoel. Ze is opstandig en zwaarmoedig tegelijkertijd.

Ik stel voor een afscheidsbrief te schrijven. Een hele middag zit ze in onze praktijk, ze schrijft en schrijft en schrijft, net zo lang totdat haar spieren in haar hand het bijna begeven. Met toestemming deel ik hierbij een aantal fragmenten, voor haar, omdat delen helpend is:

‘weet je nog dat we elkaar voor het laatst zagen? Ik was zo zenuwachtig dat ik je niet eens zag en je zomaar voorbij reed…Jij vond mij geweldig en aantrekkelijk, of ik nou 70 of 100 kg woog, het maakte je niets uit…Ik vond jouw vuur prachtig en je was voor niemand bang….

Waarom heb je niets van je laten horen, ik heb je geappt en kon niet zien of je mijn berichtjes gelezen had….Waarom heb ik je niet gebeld, zou je dan hebben opgenomen? …Wie was er bij je toen je stierf, was je bang? ….Soms lijk je zo dichtbij, er gebeuren aparte dingen om me heen en dan hoop ik dat jij dat bent…

Het is wel gek dat je zo stil bent, dat ben je nooit namelijk…. Als ik met mezelf vrij moet ik huilen, want ik kan alleen maar klaarkomen als ik aan jou denk en aan de hete dingen die je in mijn oor zei…Ik droom vaak over je en dan ben je nooit dood…Wacht je op me aan de andere kant? …

Ik hou van jou, ik ben nog nooit zo gek op iemand geweest als op jou. Het is fijn dit eindelijk te kunnen schrijven, je hebt mijn leven verrijkt … bedankt mijn lief.’

i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl

menu