Irma van Steijn.

Column Irma van Steijn: De bril van Caroline

Irma van Steijn. Foto: Leeuwarder Courant

,,Eigenlijk lijken jouw en mijn baan enorm veel op elkaar, heb je dat wel eens bedacht?” De opmerking komt van Caroline, een 40-jarige extraverte dame. Ze werkt als prostituee en zit op dit moment door corona zonder werk. Een jaar geleden behandelde ik haar voor een angststoornis en nu is ze weer bij me terug.

Ik kijk haar wat verbaasd aan, die gelijkenis had ik nou nog nooit bedacht. Dus ik vraag haar naar haar gedachten. Ze zegt: ,,Nou, als ik bij jou vandaan kom, dan voel ik me altijd een beetje beter, opgelucht zelfs. En dat effect heb ik ook op mijn klanten.’’

,,Maar ze zijn het maar voor even, want ze komen altijd weer terug. En ik ben nu ook weer bij jou terug. Jij verkoopt mij geen spullen, geen verzekering, je verkoopt jezelf, net als ik. Dus ja, we zijn gewoon hetzelfde toch?”

Euh ……ik probeer mijn vak door haar bril te bekijken, het lukt me nog niet helemaal, maar goed. Het leuke van haar opmerking is dat ze, zonder dat ze het door heeft, op een prachtige manier speelt met perspectief: de bril waardoor ze kijkt bepaalt wat ze ziet en wat ze als waarheid waarneemt.

Volgens professor Anil Seth hallucineren we de werkelijkheid voortdurend. Wanneer we hetzelfde hallucineren dan heet het dat we ‘het eens zijn’ en bijvoorbeeld op dezelfde politieke partij stemmen. Hallucineren we verschillende werkelijkheden, dan zeggen we dat we het oneens zijn, maken we ruzie, proberen we elkaar te overtuigen of vinden we van elkaar dat we psychisch gestoord zijn.

Hoe vaak ik van scheidende partners al niet gehoord heb dat de ex-man een narcist of een autist zou zijn en de vrouw borderline heeft, ik ben de tel kwijt. En ooit hallucineerden deze mensen een gezamenlijke werkelijkheid en bekeken ze elkaar als geliefden.

Ook ik zou op dit moment de werkelijkheid van Caroline kunnen bevechten en haar vertellen dat er toch wel wat verschillen in onze vakgebieden zitten, te beginnen bij de vele jaren studie die ik achter de rug heb.

Maar ik denk opeens aan een andere overeenkomst tussen onze vakgebieden, namelijk dat het ontzettend stom zou zijn om zoiets hardop te zeggen. Iets kan wel waar zijn, maar het heeft geen enkel nut het te zeggen, sterker nog, ik zou haar er kwaad mee doen en de therapie vergallen. Zij zou nooit tegen haar klant zeggen dat een buik te dik is, ook al staat ie strak als een ballon, het dient geen doel.

We zoeken saampjes naar nog een aantal overeenkomsten. En dan zegt ze bedenkelijk: ,,Toch zou ik nooit echt psycholoog willen worden, dan moet ik nog zo lang saai studeren, getver. Ik heb het leukste vak van de wereld!”

Ik zou wensen dat meer mensen de bril van Caroline even konden lenen.

Reageren? Mail naar i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl .

menu