Column Irma van Steijn: Ik ken je wel

Irma van Steijn. Foto: Leeuwarder Courant

Regelmatig kom ik cliënten tegen op plekken die niet mijn spreekkamer zijn, ook in vakantietijd. En dat is natuurlijk logisch, ik woon èn werk bijna 25 jaar in dezelfde stad. Meestal is dat leuk en zeggen we elkaar gedag of maken we een praatje. Ik vind het ook dierbaar om te horen hoe het mensen vergaat, soms jaren na de therapie. Maar het kan ook leiden tot enigszins gênante taferelen.

Soms is het vooral gênant voor de ander. Zo liep ik laatst in het Leeuwarder bos Luuk tegen het lijf, we liepen elkaar tegemoet. Luuk is getrouwd en is samen met zijn vrouw bij mij in relatietherapie, hetgeen niet echt wil vlotten. Luuk liep innig gearmd met een andere dame en ik zag de schrik in zijn ogen. Natuurlijk heb ik Luuk genegeerd, maar ik snap nu ook waarom die therapie niet vooruit wil.

Andere taferelen zijn gênant voor mezelf. Zo zat ik laatst voor een gezondheidsdingetje in de wachtkamer van mijn huisarts, toevallig naast cliënte Jessie. Zij vond dat zo gezellig dat ze me in de wachtkamer uitgebreid begon te bevragen waar ik last van had. Sta ik toch een beetje met een mond vol tanden. Want als psycholoog deel ik best wel eens persoonlijke zaken, omdat het op dat moment functioneel is, niet omdat ik de ander zo graag over mijn hobbels en bobbels wil vertellen.

Ook gênant vind ik het als ik mensen op het moment van tegenkomen niet herken, terwijl ik allerlei kwetsbare zaken van hen weet. Door de volledig andere context gaat er soms pas heel traag een luikje open in mijn brein, ik zie het gewoon even niet. En het is bijzonder, want als dat luikje eenmaal wel open gaat, dan is het hele verhaal er weer, met vaak ook alle details. Soms heb je gewoon geen toegang tot je geheugenopslag.

Tijdens een wandeling met mijn lief in de duinen van Ameland kwam ik ooit Cor tegen. Zijn intake bij mij was nog niet eens een week geleden en hij had me een intens verhaal verteld over zijn suïcidaliteit, zoiets vergeet je echt niet in drie dagen. Omdat mijn lief, die ook psycholoog is, hem wel kende en ze samen even contact maakten was ik ervan overtuigd dat het een oud-cliënt van hem was.

En met mijn naïeve kop liet ik dat nog merken ook en stelde ik mezelf aan hem voor. Ik kon wel door de grond zakken toen bleek dat hij drie dagen ervoor bij mij in de kamer zijn verhaal had gedaan. Ik heb hem diezelfde middag nog een berichtje gestuurd en gelukkig is het goed gekomen.

Wat ik maar wil zeggen: als het moet zal ik doen alsof ik je niet ken, maar als het lijkt alsof ik je niet ken, moet je niet denken dat ik je echt niet ken.

 

i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl

menu