Irma van Steijn.

Column Irma van Steijn: Maatwerk als medicijn

Irma van Steijn. Foto: LC

Jelle is een echt mensenmens, hij leeft op contact, maar woont alleen. Zijn sociale bezigheden zijn allemaal weggevallen door de coronamaatregelen.

Jelle werkt bij een overheidsinstantie en wordt geacht zijn werk vanuit huis te doen, de kantoordeuren zijn al zes weken gesloten. Zoals bij veel organisaties is er gekozen voor algemeen beleid waar iedereen zich aan dient te houden. De gedachte is eenvoudig: laten we eenduidig beleid maken dat voor iedereen geldt, dat is wel zo helder.

Maar voor Jelle werkt het niet. Jelle heeft adhd en kan zichzelf niet aan het werk zetten. Hij blijft voortdurend uitstellen en daarover voelt hij zich vreselijk schuldig. Om dat gevoel kwijt te raken is hij weer gaan blowen, iets dat hij al jaren niet gedaan heeft en nu dient er zich een depressie aan.

Hij herkent het vanuit eerdere ervaringen en trekt daarom aan de bel. En ja, wat zullen we doen? Gaan we de depressie behandelen of gaan we proberen de externe omgeving te veranderen, zodanig dat Jelle weer goed kan functioneren.

Ik vraag hem waarom hij niet met een paar mensen op kantoor kan zitten, met de nodige afstand van elkaar. De aanwezigheid van een paar collega’s die ook aan het werk zijn zou hem zomaar weer ‘aan kunnen zetten’. Hij kijkt me wat glazig aan: ‘maar het kantoor is toch gesloten?’

Wanneer ik opper om deze vraag gewoon voor te leggen aan zijn leidinggevende zie ik een sprankje hoop terugkeren en een dag later blijkt het geregeld. Jelle kan weer werken op kantoor, samen met een paar anderen, zonder dat er één coronaregel wordt geschonden. Hij fietst naar zijn werk, de start van zijn herstel is ingezet!

Natuurlijk maakt onze overheid algemeen beleid, en dat is goed. Maar het organiseren van maatwerk binnen organisaties, binnen de kaders van algemeen beleid, noem ik nadrukkelijk een ‘levens-medicijn’: wat de één nodig heeft om goed te functioneren is werkelijk vergif voor de ander en andersom.

Onze maatschappij heeft een enorme honger naar goedbedoelde eenheidsworst. Ook binnen mijn eigen vakgebied zijn er strakke regels opgesteld die bedoeld zijn cliënten te beschermen tegen misbruik. Zo ben ik strafbaar als ik cliënten aanraak en mag ik een huilende cliënte dus niet fysiek troosten.

Dat is verboden, ook niet als ze er zichtbaar beter door gaat functioneren. Nu zal ik dat in coronatijd ook niet zo snel doen, maar over het algemeen overtreed ik dus regelmatig de wet.

Hoe kan het nou dat ik nog nooit ben aangeklaagd? Heel simpel, we organiseren in samenspraak dátgene wat nodig en gewenst is, maatwerk dus. Ook Jelle heeft een soort van knuffels nodig en die krijgt hij vanaf deze week weer, van zijn collega’s, met een beetje afstand.

Fijn dat er managers binnen organisaties zijn die het aandurven dit maatwerk te leveren, ondanks algemeen beleid. Heeft u mooie voorbeelden? Ik hoor ze graag!

Reageren? i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl

menu