Rosa Timmer. Foto Marcel Jurian de Jong.

Column Rosa Timmer: De ballast

Rosa Timmer. Foto Marcel Jurian de Jong.

Onaangekondigd stuurde ex-man vrijdagavond laat een foto van een kartonnen doos met spullen via WhatsApp. Een oud dagboekje van mij, een gipsen gebitsafdruk van toen ik een beugel kreeg en een vest. Allemaal dingen die op zolder lagen en die ik in de tranengevulde verhuisdag over het hoofd had gezien.

Of ik ze nog wilde hebben, want ze hadden de ruimte nodig voor de spullen van zijn nieuwe vriendin. Ik had mezelf net een derde wijntje ingeschonken op een feestje, en bleef even naar het bericht staren.

Hij is al lange tijd gelukkig met haar. Ze gingen van logeren, naar proefsamenwonen waarbij haar katten meekwamen en op de keukentafel sprongen waar ik ooit mijn scriptie maakte, naar het definitieve moment. Zij haalt haar eigen huis leeg, om haar nieuwe leven met hem voort te zetten.

Ik zie ze wel eens in de stad. Hand in hand, keuvelend. Als ze aan de overkant van de straat lopen, doen we een groet op afstand, lopen we aan dezelfde kant dan volgt er een ongemakkelijk gesprekje.

Reden genoeg voor jaloezie. Ze zijn gelukkig en hebben het goed voor elkaar in het koophuis, terwijl ik in mijn eentje elke maand 1000 euro ophoest voor mijn huurhuis en sinds onze scheiding gebroken hart op gebroken hart stapel.

Flexibiliteit, het telkens opnieuw proberen in de liefde, wordt nogal eens verguisd in onze maatschappij. Je moet kiezen en daar vooral bij blijven of anders minstens jaren rouwen om te bewijzen dat je het echt geprobeerd hebt.

Ik zie het zo: we kunnen afwachten omdat we bang zijn voor nieuwe pijn of het geloof helemaal zijn verloren, of we kunnen vol ergens induiken en zien waar het schip strandt. Wachten verandert de onvoorspelbaarheid van het leven toch niet. Ik ben meer van die laatste lichting. Ex-man ook.

Hij ging de liefde weer aan na een grote teleurstelling. Zijn schip ligt nu op koers, de golven zijn kalm. Ze zijn klaar voor de grote oversteek en hebben daarbij geen ballast van een vorig leven nodig.

Ik appte terug. ,,Ik kom morgen wel even langs.’’

menu