Column Rosa Timmer: De fobie

Rosa Timmer Foto: Marcel Jurian de Jong

Drie stappen nog en het kralengordijn gaat open. Daarachter het hokje met de zwarte leren stoel waar ik op moet gaan liggen. Dit is het moment waar ik zeventien jaar op heb gewacht. En tegenop heb gezien. Vandaag laat ik een piercing zetten bovenin mijn oor. Stoerder gezegd: een helix.

Ik tril als een riet. ,,Ik wil niet!’’, zeg ik vier keer hardop. Lisa drukt me met zachte hand in de stoel. Ze is het geëmmer zat. Zij heeft al jaren aan moeten horen dat ik die piercing wil, maar niet durf te doen.

Mijn angst voor piercings, die ik zelf zo graag wil, is niets minder dan een fobie te noemen. Op de ochtend dat ik besluit dat het toch echt gaat gebeuren tot aan het moment-acht uur later- dat ik in de stoel lig, ben ik verlamd van angst. Ik kan mijn armen en benen nauwelijks bewegen, niks eten, niet concentreren en wil zestien keer de afspraak afzeggen.

Op een bepaald punt heb ik zoveel van mijn dag aan de angst verspild dat ik vind dat ik wel moet gaan. We lopen naar de shop. In de etalages staan genitaliën van klei, met allerlei ringetjes en knopjes erdoorheen. Al jaren loop ik daar gefascineerd langs. Zonder ooit ook maar iets te durven.

Bert, of ‘Meneer Bert’ zoals ik de eigenaar noem omdat ik mogelijk iets kalmerends heb geslikt om dit hele feest aan te kunnen, gaat mij piercen. ,,Dus jij bent een beetje bang?’’, zegt hij terwijl hij mijn oor grondig ontsmet. ,,Dit doet nu al zeer’’, piep ik. Hij moet lachen. Lisa moet lachen. ,,Dus je komt uit Groningen?’’, vraagt hij. Terwijl ik antwoord, drukt hij de piercing erdoorheen. Tenminste, dat is mijn vermoeden want Lisa begint te glunderen.

,,Je hebt het gedaan!’’, zegt ze. Haar ogen vullen zich met een sentimentele traan. Of misschien is het van opluchting omdat ze nu eindelijk van mijn gezeur af is. Ik weet niet wat me overkomt en durf niet in de spiegel te kijken.

Dan besef ik het, ik ben zeventien jaar bang geweest voor een moment dat ik niet eens heb gevoeld.

menu