Rosa Timmer. Foto Marcel Jurian de Jong.

Column Rosa Timmer: De liefde

Rosa Timmer. Foto Marcel Jurian de Jong.

Als mijn ouders vroeger ruzie hadden, moesten mijn broer en ik lachen. ,,Ze gaan vast scheiden’’, zeiden we dan. Deels lachten we uit zenuwen, omdat we niet gewend waren aan uitbarstingen en we hoogstens het woord ‘klootzak’ een keer per jaar door de keuken hoorden galmen. Het andere deel was omdat we toch wel wisten dat we het best goed getroffen hadden.

In onze klassen waren bijna alle ouders gescheiden, dan wel opnieuw getrouwd. Klasgenoten die hun verjaardagen twee of soms zelfs drie keer mochten vieren. Ouders en stiefouders die uit schuldgevoel vier keer zoveel cadeaus met Sinterklaas gaven. De meest ongelukkige kinderen reden bij ons in de buurt op de duurste skelters en gehuld in merkkleding rond. Dat zag ik toen ook wel. En ik hoopte dat ik nooit in aanmerking zou komen voor die dure cadeaus.

Het huwelijk van mijn ouders hield stand. Toen ik uit huis ging, zag ik de scheuren wel zitten. Niet omdat ze mij zo zouden missen, meer dat ze zichzelf min of meer kwijt waren in fulltime werken en daartussendoor twee kinderen opvoeden die afwisselend voor fikse reuring zorgden. Mijn broer door al zijn opleidingen te verkloten, ik alleen al door toen ongediagnosticeerde depressies die me later voor jaren zou tegenhouden.

Maar ook daar kwamen ze doorheen. Net toen alle schaapjes op het droge leken, allebei een week met pensioen, dochter en zoon keurig getrouwd, kwam daar de tot nu toe zwaarste plottwist. Mijn vader die van het ene op het andere moment gehandicapt raakte door een beroerte.

In de slechte nachten zie ik nog voor me hoe mijn moeder ineenstortte toen mijn vader werd weggereden op de brancard en alleen maar zei: ,,Daar gaat ons leven samen.’’

Ze had gelijk. Het zou nooit meer worden zoals het was. De gesprekken verdwenen omdat hij niet meer kon praten, de functie van zijn arm was voorgoed weg en zijn karakter veranderde van een kalme en daadkrachtige echtgenoot naar een impulsieve en gevoelige man. Toch zijn ze deze week, drie jaar na de beroerte, 39 jaar getrouwd.

Want wat wel bleef, dat was de liefde.

menu