De telefoon meldde dat mijn schermtijd de voorbije week twintig procent minder was. Nog altijd een moyenne per dag van twee uur en vier minuten. Een kwart werkdag.

Het nieuwe gemiddelde verbaasde niks, want ik had vakantie, heb in de tuin gewerkt en we waren er even tussenuit. Nog geen 24 uur, maar een caravan moet in- en uitgepakt worden en of je een dag weg bent of drie weken, maakt daarvoor niks uit.

Zo’n melding blijft verbazen. Want een iPhone doet dat niet zonder reden. Het apparaat wil iets. Van mij. Met mij. Wat precies, daar moet ik naar gissen. Er is de suggestie dat ik goed bezig ben, maar dat is natuurlijk onlogisch.

Een smartphone die er op gemaakt is om zoveel mogelijk gebruikt te worden gaat geen complimenten geven als die smartphone steeds minder wordt gebruikt. Eerder andersom.

Inclusief het schrijven van dit stukje ben ik een halve dag bezig met de melding en dat is zinloos, maar het is precies wat de telefoon beoogt. Mij in de houdgreep houden. Dat wat wij ook 24 uur per dag met elkaar doen in mails, appgroepen, video-overleg en social media.

Iemand schrijft er niet aan te moeten denken dat we in tijden van lockdown alleen een mobieltje hebben met een spelletje als Snake .

Maar ik wel. Er is een breekpunt bereikt, ik kan er niet nog meer informatie bij hebben. In tegenstelling tot wat mijn telefoon vindt, vind ik dus wel dat ik op de goede weg ben.

Voor zolang als het duurt.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Columns