Rosa Timmer. Foto Marcel Jurian de Jong.

Column Rosa Timmer: Frisse stap

Rosa Timmer. Foto Marcel Jurian de Jong.


Ik had de witte Nikes nog maar net van haar gekregen toen het uitging. Toffe schoenen waarmee ik in haar ogen eindelijk in het jaar 2020 was beland. Dat was denk ik het voornaamste doel van het cadeau, haar uitzicht. Dat begreep ik in de loop van de weken steeds beter. Ze tilden elke outfit naar een hoger niveau. Op een gegeven moment was ik zo verliefd op de schoenen dat ik al mijn hakken vergat.

Maar toen ging het uit en had ik de schoenen nog steeds. De schoenen die mij altijd aan haar doen denken. Ze bracht zo’n aardverschuiving in mijn leven teweeg dat het zonder die tastbare herinnering al moeilijk is om niet aan haar te denken, laat staan als ik haar bij elke stap voel. Ik besloot dat het niet gaf, ik hoefde haar niet te vergeten, ze mocht meereizen.

Laatst liep ik dus weer op de Nikes door het Noorderplantsoen toen ik een vrouw in het gras zag zitten. In de regen. Ze had een trillende chihuahua op schoot en leek ernstig in de war. Toen ik haar vroeg hoe het ging, antwoordde ze door te blazen.

Ik keek om me heen, maar alle wandelaars deden alsof ze haar niet zagen. Ik moest de politie dus wel bellen, ik kon haar niet zo achterlaten. Terwijl ik de situatie beschreef aan de centralist, kwam er een andere hond op me af. Voor ik wist wat er gebeurde, stak de bordercollie zijn poot op en piste. Over mij. Over mijn witte Nikes.

Daar stond ik dan. Met een verwarde vrouw in het gras in de regen, een hond zo klein als een rat en een ondergepiste schoen.

Toen ik na bezoek van agenten terugliep naar huis, voelde ik de pis in mijn sokken druppen. Ik besefte dat ik voortaan niet alleen de herinnering aan mijn ex zou dragen, ik zou de knalgele straal hondenpis over mijn rechternike ook na veel boenen nooit meer uit mijn hoofd krijgen.

Dat ging me te ver, ze gingen de prullenbak in.

En ik bestelde gelijk nieuwe. Want ik wil wel in 2020 blijven natuurlijk.

menu