Irma van Steijn.

Column Irma van Steijn: Klus geklaard

Irma van Steijn. Foto: Leeuwarder Courant

Vandaag leest u mijn laatste column voor de zomervakantie. Toch een beetje verdrietig, zeven weken moet ik nu verder zonder voor u te schrijven. Ik ben het zo gewend geraakt, het hoort bij mijn week. Eigenlijk ben ik een gewoontedier, ik hou ontzettend van die regelmaat.

Afronden van een therapie is vaak ook zo’n ‘dingetje’. Mijn visie op therapie is dat ik als therapeut een stukje in iemands leven meeloop en hopelijk iets van waarde kan toevoegen voor die ander. Ik stap vaak in op een kwetsbaar moment en hoop dat met hetgeen ik toevoeg die ander daarna zelf weer verder kan.

Je zou verwachten dat het vooral een goed gevoel oplevert als het einde van de therapie nadert, er is immers weer ‘een klus geklaard.’ En hoewel dat zeker ook waar is, is er vaak ook iets anders aanwezig, iets dat een beetje pijn doet. Stoppen met een dierbaar en echt contact is namelijk helemaal niet leuk.

Zo ook met Mieke. Mieke nam deze week afscheid na een therapie waarin zij hard gewerkt had aan het herstellen van het contact met haar zoon Rob. Ze had hem al drie jaar niet gezien, na een pijnlijke periode van drugsmisbruik. Ze had hem jarenlang geholpen, maar de grens was bereikt toen hij de rekening van zijn oma had geplunderd en zij kort daarna was overleden.

Mieke kon niet verkroppen dat oma bestolen het graf in was gegaan. De beste weg leek haar toen om het contact te verbreken en zo was het ook gegaan, ondanks herhaalde herstelpogingen van Rob zelf. Na twee jaar had hij het opgegeven. En nu, nog een jaar later, begon deze leegte bij Mieke enorm te wringen en werd de pijn echt ondraaglijk.

Ze had geen idee hoe het met haar zoon ging en kreeg van de onmacht lichamelijke stressklachten en ontstekingen. Ze wist dat ze iets moest doen, maar wat? Ze durfde niets te ondernemen en haar omgeving waarschuwde vooral voor meer ellende.

We gingen samen aan het werk en ontrafelden eerst haar boosheid. Als ze die niet zou oplossen zou een ontmoeting met Rob op niets uitlopen. De eerste sessies waren emotioneel en heftig, we deden een vorm van traumatherapie. De latere sessies leken meer op samen sparren, mijn rol was meedenkend over hoe zaken aan te pakken. En ze deed het fantastisch.

Haar acties tot herstel liepen allemaal zoals gehoopt en bij de laatste sessie zat Rob in de spreekkamer, clean en berouwvol. De sessie eindigde in een omhelzing tussen moeder en zoon. En ja, dan is ‘de klus geklaard’ en is het tijd voor afscheid tussen client en therapeut. En dan is daar altijd dat dubbele gevoel: blijdschap en iets verdrietigs tegelijkertijd. Ik vind het mooi om te voelen.

Dus ja, de komende zeven weken zonder column schrijven, het is even wennen. Misschien schrijf ik vast ‘in het vooruit’.

i.vansteijn@maarsinghenvansteijn.nl

menu