Christiaan Triebert voor het hoofdkantoor van de New York Times.

Onze man in New York: Zolderkamerjournalistiek

Christiaan Triebert voor het hoofdkantoor van de New York Times. FOTO HANNA HRABARSKA

Eind januari probeerde ik een filmpje te verifiëren waarin het lijkt alsof je vanuit een drone naar een oude vrouw kijkt. De vrouw kijkt terug. Ze glimlacht. En schrikt dan van een stem in het Chinees.

„Ja, tante, dit is de drone die tegen u praat. Je zou niet zonder een masker een wandeling moeten maken.” Gehaast loopt ze weg, terwijl ze over haar schouder naar de drone kijkt. „Ja, je kunt maar beter naar huis gaan en je handen wassen.”

Het leek te dystopisch om waar te zijn, maar deze week keek ik naar soortgelijke filmpjes vanuit Spanje en België, en dat in zelf-isolement vanuit de zolderkamer van mijn moeder in Leeuwarden. ‘t Kan verkeren.

Inreisverbod

Geen bericht uit New York dus, maar gewoon vanuit de Friese hoofdstad. Dat zit zo. Ik vloog naar Nederland om familie en vrienden te bezoeken, maar tijdens mijn verblijf werd er een inreisverbod naar de Verenigde Staten ingevoerd. Zodoende is mijn moeders zolderkamer nu omgedoopt tot het eerste New York Times- kantoor in Leeuwarden. De koffie is er beter dan bij ons in New York, kan ik je verzekeren.

Sinds meer dan twee weken werkt zo goed als de volledige redactie vanuit huis. De situatie is grimmig. New Yorkse ziekenhuizen worden nu geconfronteerd met het schrijnende aantal besmettingen en doden dat eerder de gezondheidszorg in Wuhan en Lombardije overweldigden.

Een dokter op de eerste hulp van het Elmhurst Hospital in de wijk Queens stuurde mijn collega een foto van een grote koeltruck die bij de achteringang staat. Voor de doden. New York heeft er zo’n 45 besteld, voor het geval dat de lijkenhuizen het niet meer aankunnen.

De hoogste bazen van de The New York Times

‘Velen van ons zullen deze week minder uitgerust en fris beginnen dan op welke andere maandag in de recente geschiedenis dan ook’, schreven de hoogste bazen van The New York Times deze week dan ook in een e-mail naar hun werknemers. Niet alleen vanwege de cascade of news , maar ook omdat veel werknemers zorg verlenen aan ouders, partners of kinderen. Of zelf ziek zijn.

Verder dan mijn moeders zolderkamer en zo nu en dan het kantoor in mijn vaders huis kom ik niet. Met mijn broers en zus chillen we in de Hangouts , met vrienden doen we een pubquiz via Zoom of spelen we tot in het holst van de nacht Call of Duty . Het is een privilege om, vanuit het isolement van moeders zolderkamer met een geducktaped bureau, te lachen om het hamsteren van toiletpapier en de rijen voor de coffeeshop.

Twee collega’s zijn net terug uit het noordwesten van Syrië, waar recentelijk een miljoen mensen de burgeroorlog zijn ontvlucht en bescherming zoeken in modderige tentenkampen en verlaten gebouwen. Het is de grootste vluchtelingencrisis van de inmiddels 10-jarige oorlog. Vergeet handen wassen en social distancing daar maar. „Je wilt dat we onze handen wassen? Sommige mensen kunnen hun kinderen niet eens iedere week wassen.”

Coronacrisis

In China censureren de autoriteiten kritische verhalen over de coronacrisis met harde hand. Muyi Xiao, een college in ons visuele onderzoeksteam, weer er alles van. Ze komt namelijk uit Wuhan, waar de coronacrisis begon. Haar eigen ouders wonen er nog.

De dystopische nachtmerrie die voor haar al enkele maanden realiteit is, wordt nu ervaren door zo goed als de volledige rest van de wereld. ‘Het is heel erg verdrietig om te zien dat zo veel delen van de wereld nu diezelfde pijn ervaren’, schrijft ze me op Slack , het communicatieplatform dat we gebruiken bij de krant.

Terwijl Nederland ook hardere maatregelen neemt, vraagt ze me meerdere keren hoe het met mijn familie gaat. ‘Ik hoop dat ze veilig en gezond zijn.’

Een paar dagen later deelt ze op Slack een foto van haar moeder, die met gebalde vuist onder een prachtige bloeiende, roze boom staat. Ze heeft een mondkapje op, maar aan haar ogen is te zien dat ze glimlacht. Voor het eerst in twee maanden staat ze weer in de buitenlucht.

Lange en uitdagende periode

We staan in zowel Nederland als de Verenigde Staten pas aan het begin van wat ongetwijfeld een lange en uitdagende periode zal zijn. De Verenigde Staten dreigen het nieuwe wereldwijde epicentrum van de coronacrisis te worden, waarschuwde de Wereldgezondheidsorganisatie. En New York daarmee de grootste brandhaard van het land.

Het is moeilijk om het verhaal los te laten, dat ligt in de natuur van de journalist. Maar, zo raadde de executive editor van The New York Times aan, dit is een marathon, geen sprint. Zorg goed voor jezelf, en om je geliefden en je gemeenschap. Het is duidelijk dat ons nog een lange en uitdagende periode staat te wachten. Het grootste deel daarvan zit ik waarschijnlijk in zelf-isolement op moeders zolderkamer. Een enorm privilege.

menu