Commentaar: Balans in coronabeleid onder druk

Anderhalve meter afstand is en blijft overal de richtlijn. Foto: ANP

Bomvolle marktpleinen en drukke winkelstraten aan de ene kant, schaars gevulde bioscoop- en theaterzalen en halfvolle restaurants aan de andere kant. De contrasten in ons land zijn groot onder het versoepelde coronaregime.

Waar je op zaterdagmiddag in de Groninger binnenstad weer ouderwets op medebezoekers kan botsen, en ’s avonds ook sommige cafés en terrassen de indruk wekken dat de goede oude tijden herleven, word je in het filmtheater naar een bescheiden aantal zorgvuldig uitgemeten plaatsen geleid en spuiten restauranteigenaren desnoods persoonlijk een desinfecterend middel op je handen voordat zij je naar een ruim bemeten tafel leiden.

En dan spreken we nog niet eens van de discotheekeigenaren en hun personeel, die noodgedwongen duimen draaiend en nagel bijtend thuis zitten. Wachtend tot zij de deuren van hun etablissement eindelijk open mogen gooien.

Met het wegvallen van de acute dreiging ven een epidemie zijn de lossere maatregelen en bijbehorende omgangsvormen begrijpelijk. Net zo begrijpelijk overigens als de zorgen van mensen die tot de risicogroepen behoren en vinden dat de normalisering van de samenleving veel te snel gaat. Hun angst voor een tweede besmettingsgolf is reëel.

Het feit dat de samenleving steeds meer zijn normale loop herneemt, maakt het lot van ondernemers en werknemers in branches die nog wel onder een streng beleid zuchten echter des te onverdraaglijker. Dat zij in hun wanhoop soms overgaan tot juridische stappen is veelzeggend en begrijpelijk. Niemand ziet graag werkeloos toe hoe zijn levenswerk te gronde gaat, alle steunmaatregelen ten spijt.

Het is dan ook zaak dat de overheid blijft letten op de balans in het coronabeleid en voorkomt dat het verschil tussen herwonnen vrijheid in sommige sectoren en de blijvende dwang in andere niet te groot wordt. En dat zij in alle sectoren, ook de ‘genormaliseerde’, daadwerkelijk handhaaft. Al te grote contrasten zorgen voor onvrede en frustratie die de geloofwaardigheid en het draagvlak van coronamaatregelen ondermijnen. En dat draagvlak kan bij een eventuele tweede golf van besmettingen later in het jaar nog erg hard nodig zijn.

menu