Vergadering van de gemeenteraad van Stadskanaal in pre-coronatijd, november vorig jaar.

Commentaar: Noodkreet Stadskanaal over bezuinigingen had krachtiger gekund

Vergadering van de gemeenteraad van Stadskanaal in pre-coronatijd, november vorig jaar. Foto: DvhN

‘Bekijk het maar’, dat is kort door de bocht samengevat de boodschap van de voltallige gemeenteraad van Stadskanaal. Die weigert te vergaderen over voorstellen om nog verder te bezuinigen op de gemeentelijke uitgaven.

Die voorstellen zijn op zich niet vreemd, want voor volgend jaar dreigt een tekort van zeven miljoen euro op de Stadskanaalster begroting en ook het jaar daarop zullen er bij ongewijzigd beleid vette rode cijfers geschreven worden. Dan moet de tering naar de nering gezet worden, maar de raadsleden in Stadskanaal zijn het snijden na jaren van bezuinigen meer dan moe. De leefbaarheid komt volgens hen in het geding nu theater Geert Teis, een zwembad, de groenvoorziening en de thuishulp aan de beurt zijn voor alweer een ronde met de zeis.

Deze collectieve werkweigering lijkt een slechte beurt. Politici horen ook thuis te geven als het gaat om onaangename en pijnlijke beslissingen. Uniek is de situatie in Stadskanaal ook niet. Alom worstelen gemeentes met groeiende tekorten, vooral omdat de Rijksoverheid tal van taken naar gemeenten heeft overgeheveld zonder daarbij voldoende middelen te verstrekken. Een soort indirecte bezuiniging, waarbij gemeentes het vuile werk mogen opknappen en als kop van Jut fungeren.

Overigens hadden die gemeentes deels zelf om die overheveling gevraagd. Ze meenden soms beter in staat te zijn om maatwerk te leveren dan de Rijksoverheid. Vooral in wat het sociale domein is gaan heten, bleek dat niet het geval. Integendeel, in sommige sectoren, zoals de jeugdzorg, worstelen gemeentes zowel met tekorten als haperende zorg.

Het besluit van de Stadskanaalster raad om de handdoek in de ring te gooien moet vooral gezien worden als een noodkreet over deze steeds nijpender situatie. Houdt zij voet bij stuk, dan volgt provinciaal toezicht en eventueel een aanwijzing tot Artikel 12-gemeente. Dat betekent meer geld uit het gemeentefonds, maar ook verlies van zeggenschap, want het Rijk kan dan de pijnlijke keuzes opleggen die de raad nu zelf niet wenst te maken.

Hoe begrijpelijk ook, de noodkreet uit Stadskanaal mist kracht. Waarom een oproep uit één gemeente, als zoveel andere gemeentes ook financieel kopje onder dreigen te gaan. Waarom niet samen met andere raden een vuist gemaakt? Een collectieve actie had beduidend meer impact kunnen hebben.

menu