Commentaar: Kijk naar verdiensten in de verpleging

Mensen in de verpleging en de zorg zitten de laatste jaren steevast aan de verkeerde kant van een almaar uitdijende loonkloof met veel andere professies. Foto ANP/Niels Wenstedt

Langzaam maar zeker, of we het nu prettig vinden of niet, gaat Nederland verder op slot. Een samenscholingsverbod lijkt de laatste halte voor een volledige lock down. In dat laatste geval worden we door de overheid als het ware geruime tijd ‘opgehokt’ in onze eigen huizen. Daar hebben we het met zijn allen ook wel naar gemaakt.

Er blijven immers aanhoudende zorgen over de mate waarop talloze Nederlanders omgaan met de dringende adviezen van de overheid en medici om toch vooral afstand van elkaar te houden en niet onnodig de straat op te gaan. Het is net alsof de ernst van de situatie nog steeds niet overal is doorgedrongen. En dat terwijl de grafiek met coronaslachtoffers nog steeds een stijgende lijn vertoont. De grimmige beelden uit het huidige Italië, afgelopen zomer nog voor velen de bestemming van een zorgeloze en zon-overgoten vakantie, lijken niet echt in te dalen.

De afgeladen stranden, bossen, parken en markten in ons eigen land in het weekeinde spraken boekdelen. Ze laten nog maar eens zien hoe moeilijk we het vinden aanwijzingen van de autoriteiten op te volgen. Wanneer ook de smeekbeden van overbelaste artsen en verpleegkundigen uit talloze ziekenhuizen niet meer helpen, lijkt een veel strengere aanpak à la België en Frankrijk onvermijdelijk. Hoe onplezierig zo’n vooruitzicht ook is. Menigeen vliegt na een weekje thuiswerken al tegen de muren op.

Hoewel volstrekt onduidelijk is hoe het virus zich in Nederland en omringende landen zal ontwikkelen, wordt desondanks zo hier en daar al voorzichtig vooruitgekeken. Hoe ziet de wereld er straks uit? Wat zijn de gevolgen van de pandemie voor de globalisering, het klimaatvraagstuk en vooral de economie?

Wat dat laatste betreft: sommigen hopen op een herwaardering van de zogeheten vitale beroepen: de mensen in de verpleging en de zorg die in deze periode onmisbaar blijken. Zij zitten immers de laatste jaren steevast aan de verkeerde kant van een almaar uitdijende loonkloof met veel andere professies. De tijd lijkt rijp daar eindelijk iets aan te doen. De noeste werkers die nu in ziekenhuizen en op straat hun handen uit de mouwen steken, soms met groot risico voor hun eigen gezondheid, hebben recht op meer dan louter onze sympathie. Ze verdienen het dat er serieus wordt gekeken naar hun verdiensten.

menu