We hebben een scooter. Ik zeg ‘we’, want het ding is bedoeld voor oudste zoon, maar de tweewieler staat op mijn naam en in ons gezin ben ik de Evel Knievel.

De aanschaf is meer dan een ingeving. Dat de oudste zijn rijbewijs heeft en een scooter mag besturen is één reden, de ander is dat het goedkoper is dan een auto. Zoons hebben veel bezigheden in andere plaatsen en wij brengen en halen nog steeds.

Als een deel ‘op de brommert’ kan is dat goed voor de portemonnee én voor het milieu. Een bootje krijg ik er met geen mogelijkheid door, over de Gretsch 5420T, mijn droomgitaar, is echt niemand enthousiast, maar na wat gereken mag de scooter wel.

Het merk is Zhongneng, Chinees kwaliteitsspul. Of, zoals iemand het verwoordt: ,,Kost niks, maar je hebt ook niks.’’

De maximum snelheid is 25 per uur. Een helm hoeft dus niet en de bediening is zo eenvoudig dat zelfs de katten er mee kunnen rijden.

De romanticus in mij spiegelde al voor dat mijn vrouw en ik, met een flesje wijn, kaasje en stokbroodje in een mandje achterop, naar het meer rijden, of we gaan ‘brommers kieken’ en anders maakt het dorp kennis met ‘Bonnie en Clyde 2.0’.

,,En...’’, zegt ze, ,,ik kan er dus ook op rijden.’’

,,Ja’’, zeg ik, ,,jij kunt er ook op rijden.’’

Het is een stoer ding, een zogeheten retro-scooter met een breed stuur, wat het born to be wild -ge voel bevordert. Een beetje twijfelachtig is wel dat echt iedereen je op zo’n scooter meteen ‘Holleeder’ noemt.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meningen