Beveiligers aan de deur. Althans, twee mannen die zeiden dat ze beveiligers waren. Meer precies vertegenwoordigers van een bedrijf dat in beveiliging deed. Ze droegen witte broeken en rode jasjes, een kleur die ik niet associeer met ‘beveiliging’ dus ik dacht: mijn vrouw heeft gebeld, ze komen me halen.

Een van de mannen wilde van wal steken, maar ik was hem voor: ,,Als je iets wilt verkopen kunnen we kort zijn. Geen belangstelling.’’

,,Nee, nee, we komen niks verkopen, we komen u adviseren.’’

Dan heb ik het schuim alweer op de bek staan. Het wordt steeds irritanter hoe mensen aan de deur een helder ‘nee’ willen omzeilen. Terwijl mijn ergernis te zien moest zijn. Ik begon vriendelijk, maar de man ging vrolijk door. Een van de buren had hen, volgens hen, ingeschakeld en de heren besloten: we zijn hier nu toch, dan gaan we ook even bij de andere huizen langs. Wellicht willen die ook niks kopen, maar wel advies.

Ik moest nog een keer ‘nee’ zeggen.

Als ik ergens een hekel aan heb is het verkoop aan de deur. Met collectanten heb ik geen moeite, hoewel dat ook steeds ingewikkelder wordt, want munt of papiergeld in een bus doen mag niet meer.

Wie mij echter het bloed onder de nagels vandaan halen zijn die dramkonten die je bijna dwingen om onbeleefd te zijn.

Ik had er eerder af kunnen wezen door direct te melden dat we reeds beveiliging hadden, maar dat ging hen geen reet aan .

Je kunt deze onderwerpen volgen
Meningen