Minder boeren betekent meer voedsel uit het buitenland. Leiden de stikstofcrisis en de schaarste aan grondstoffen straks tot torenhoge voedselprijzen? | opinie

Om het stikstofprobleem op te lossen moet onze voedselproductie omlaag. Foto: Pixabay

Om het stikstofprobleem op te lossen moet onze voedselproductie omlaag. Betekent wel dat wij ons voedsel uit het buitenland moeten gaan halen, stelt Jaap Majoor. Volgens hem is dat slechter voor het milieu en vooral ook veel te duur.

‘Natuurmonumenten, Natuur & Milieu, LTO Nederland, VNO-NCW, MKB-Nederland en Bouwend Nederland hebben afgelopen maanden de handen ineengeslagen. Samen doen zij een voorstel voor een aanpak die de vermindering van de uitstoot van stikstof stevig versnelt, de natuur versterkt, boeren toekomst biedt en die weer ruimte schept voor nieuwe economische ontwikkelingen.’ Dat schreven de zes organisaties afgelopen 25 mei in een ingezonden artikel in het FD .

Ik heb het gezamenlijke voorstel gelezen, een rapport met nog veel hogere doelstellingen dan die onze regering stelt.

In het stuk gaat het over innovatieve manieren om de stikstofuitstoot te verlagen, een heel goede zaak. Ik vraag mij echter af of de LTO, die zegt onze boeren te vertegenwoordigen, hier wel namens de boeren spreekt.

Milieutechnisch niet zo’n goede deal

De oplossing voor het stikstofprobleem wordt namelijk bijna alleen bij onze boeren neergelegd. De natuurlijke stikstofuitstoot van de boerenbedrijven, die na tien jaar weer weg is en dus niet schadelijk is, wordt geruild tegen niet-natuurlijke stikstof, waarvan het duizend jaar duurt voordat die weer is opgenomen door de natuur. Dat lijkt mij milieutechnisch gezien niet zo’n goede deal.

In het rapport komt het erop neer dat de boeren moeten extensiveren, of verplaatsen, of stoppen. In alle gevallen zal onze voedselproductie kleiner worden.

Maar voor elke hectare grond die hier verdwijnt om ruimte maken voor gefabriceerde natuur, zullen in het buitenland meerdere hectares natuur getransformeerd moeten worden naar landbouwgrond. Onze boeren doen het immers niet voor de lol, maar om mensen te voeden. Ook dit betekent dus geen voor-, maar een achteruitgang voor de natuur.

Schaarste aan grondstoffen

Daar komt het volgende probleem bij: de inmiddels duidelijk merkbare schaarste aan grondstoffen. De 24-uurs economie zoals we die kenden, vandaag bestellen en dezelfde nacht geleverd krijgen, begint aardig af te brokkelen. Levertijden van een half jaar beginnen heel gewoon te worden.

Dat komt niet alleen door schaarste aan grondstoffen. Maar ook doordat we alle grondstoffen over de wereld hebben verkocht aan de Aziatische landen, met name aan China. Hun economie begint ook te groeien.

Ook zij willen een auto en net zoals wij af en toe een keer Chinees eten, willen zij wel eens Westers eten. Gevolg is wel dat zij niet meer alle grondstoffen aan ons leveren, ze houden nu een deel zelf. Hun goed recht, want de grondstoffen zijn van hen en wij zijn afhankelijk van hun goede wil.

China koopt boerderijen op

Het voedsel zelf hebben ze nog niet, maar ook daar wordt druk aan gewerkt. China koopt inmiddels over de hele wereld grote boerderijen op.

En nu willen we zelf ook de grootste industrie die nog produceert in Nederland, onze landbouw, weg hebben. Dat betekent wel dat wij ons voedsel ook uit het buitenland zullen moeten gaan halen.

China koopt zoveel voedsel op de wereldmarkt, dat alle prijzen voor de landbouwproducten omhoog gaan. Op het NOS Journaal kwam laatst een item voorbij over Brazilië, dat de export van luxe vlees naar vooral China een maand op slot heeft gezet, omdat zijn eigen bevolking in opstand kwam tegen de enorme prijsverhogingen van het vlees. Een voorbode van wat ons te wachten staat, zeker als onze boeren verdreven zijn of moeten omschakelen naar natuur-inclusieve landbouw.

Prijslijst met vergoedingen

Als dit laatste werkelijk de bedoeling is van onze overheid en de natuurinstanties, dan moet er maar een prijslijst komen met welke vergoedingen de boeren bij de overheid in rekening kunnen brengen.

Deze vergoedingen gaan er bijvoorbeeld als volgt uitzien. 1 ha plas dras: 1750 euro vergoeding per jaar. 10 centimeter hogere waterstand: 500 euro vergoeding per ha. Een rand in planten met bomen of struiken: 500 euro per 100 meter. Kruidenrijk mengsel in plaats van goed grasland: 1000 euro per ha. Later maaien: 500 euro per ha. En ga zo maar door.

Bind me niet vast op de prijzen, er zal over onderhandeld moeten worden, maar één ding is zeker: het gaat de overheid erg veel geld kosten, met nagenoeg geen milieuwinst.

Dit is de enige manier voor de boeren om dan nog een inkomen te halen. Immers het gros van de consument is niet bereid meer voor zijn voedsel te betalen. Veel mensen kunnen ook helemaal niet meer betalen. Want als het je lukt om een huis te kopen, en je hebt een modaal inkomen, dan blijft er niet veel geld over om te besteden aan voedsel.

Jaap Majoor uit Laag Zuthem is nauw betrokken bij de agrarische sector

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie