Minister Wiebes komt afspraken over de versterking van het bevingsgebied niet na en reageert laconiek op het gestaakte overleg. Groningen moet er met gestrekt been in gaan.

Toen de Groningse bestuurders uit het overleg met Wiebes stapten, waren de reacties in de regio heftig. Daarna werd het stil. Geen eisenpakket of voorstel voor een akkoord. Hoe gaat het verder?

Wiebes wil de versterking in het bevingsgebied beperkt houden. De operatie is amper begonnen of de aanpak van 1588 huizen met een versterkingsadvies staat op losse schroeven. De minister wacht op nieuwe inzichten op het gebied van veiligheid. Hij houdt zich niet aan zijn woord. Afgesproken is dat woningen worden aangepakt naar de norm die geldt op het moment dat het versterkingsadvies wordt afgegeven. Steeds weer met nieuwe veiligheidsnormen komen en gedupeerden afserveren die na lang soebatten eindelijk een advies hebben gekregen, is stuitend.

Minder huizen versterkt

Wiebes verwacht dat minder huizen versterkt hoeven te worden als de gaskraan sneller dicht gaat. Hij heeft een paar onderzoeken van de Mijnraad en het Staatstoezicht op de Mijnen (SodM) nodig om de versterkingsoperatie qua omvang en dus financieel te beperken.

Beschamend is dat de minister ook geen boodschap heeft aan de afspraken die de provincie Groningen, twaalf gemeenten in het bevingsgebied en het Rijk in het Meerjarenprogramma Aardbevingsbestendig en Kansrijk Groningen 2017-2020, hebben gemaakt. Naast schadeherstel en versterking gaan die afspraken ook over het vergroten van de leefbaarheid en de duurzaamheid en de economie in het aardbevingsgebied.

Wiebes wil eenzijdig bepalen hoeveel geld er nodig is. In het bestuurlijk overleg met de regio zegt hij hemel en aarde te hebben bewogen om in het kabinet 1,15 miljard los te peuteren voor het gebied. Dat klinkt heel wat maar als je bedenkt wat er de komende tien jaar moet gebeuren, is het een schijntje. Dit gaat niet alleen over het versterken van woningen, maar over de herstructurering van een groot gebied. Het een hangt met het ander samen. Het is een proces van stads- en dorpsvernieuwing inclusief verduurzaming en het aanpakken van krimp en hoge werkloosheid.

Gebiedsgerichte aanpak

Van een gebiedsgerichte aanpak die ruimhartig door ‘Den Haag’ zou worden ondersteund is geen sprake meer. De regio heeft het overleg met de minister gestaakt. Verder praten heeft alleen zin als de minister zicht biedt op een investeringsfonds waar Groningen werkelijk iets mee kan.

Commissaris van de Koning René Paas en zijn lokale en regionale medebestuurders moeten zich niet verliezen in eindeloze gesprekken aan tijdrovende ‘themagerichte tafels’. Ze moeten er met gestrekt been in gaan. Maak de Tweede Kamer duidelijk dat de regio niets heeft aan een minister die zich gedraagt als een wolf in schaapskleren.

Wiebes reageert laconiek op de gestrande onderhandelingen. Alsof het om iets kleins gaat en hij amper verneemt dat de regio boos is. Zeer denigrerend. Groningen is te lief. Wat ontbreekt is leiderschap en vechtlust. Bestuurders moeten zich niet laten masseren door partijgenoten van regeringspartijen. Bestuurlijke diplomatie is nuttig maar op de beslissende momenten moet Groningen het mes dwars in de bek hebben.

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie
Opinie