Opinie: Pensioengerechtigde wordt gekoolmeesd

Minister Wouter Koolmees van Sociale Zaken. Foto: ANP/Robin van Lonkhuijsen

Dankzij de vermaledijde kunstmatige rekenrente zouden pensioenen niet waardevast kunnen zijn. Hoe is het toch mogelijk dat dit soort dingen in dit land plaatsvindt?

Wouter Koolmees, minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, was onlangs te gast in het televisieprogramma Op1 . Deze man mag in ruil voor zijn ministerschap het liberale standpunt over niet (meer) werkenden vertolken: kort houden en pesten. Een van de instrumenten daarvoor is de zogeheten rekenrente die bewust laag wordt gehouden, met als gevolg dat de pensioenen van velen niet geïndexeerd worden. Dit standpunt wordt ondersteund door de baas van De Nederlandsche Bank, Klaas Knot, ooit op die positie gezet door Rutte omdat hij zo goed in de pas loopt met diens standpunten.

Zelf heb ik 42 jaar in het onderwijs gewerkt, en al die tijd pensioenpremie afgedragen aan het ABP. In het begin heb ik eens geïnformeerd of dat ook anders kon, maar nee, het was verplicht. Maar in ruil daarvoor zou ik vanaf mijn pensioenleeftijd een waardevaste pensioenuitkering ontvangen, werd mij verzekerd. Welnu, dat pensioen ontvang ik nu al zes jaar, maar waardevast is het bepaald niet. Het wordt al jaren niet geïndexeerd. In de terminologie van Koolmees c.s. mag ik zelfs blij zijn dat er nog niet op wordt gekort. Ik zal het anders stellen: als er niet wordt geïndexeerd, dan wordt er feitelijk gekort. Alles om je heen wordt duurder en werkenden krijgen wel opslag. Dus als er niks bijkomt, dan boer je gewoon achteruit, daar is toch geen woord Frans bij?

Geen keuze

Dan de bewering dat de pensioenen echt niet omhoog kunnen. Een goede bekende van mij die bij een bank heeft gewerkt, kreeg schriftelijk bericht dat zijn pensioenopbouw gewoon, net als de voorgaande jaren, verhoogd wordt met de prijsindex. Het kan dus wel. Het is maar net bij welk pensioenfonds je zit, maar daar heb je zelf nooit een keuze in gehad. De voorzitter van het pensioenfonds PFZW, Peter Borgdorff, vertelde in DvhN (23/1) over zijn dubbele gevoel: afgelopen jaar 40 miljard euro verdiend en toch ook nét niet hoeven korten op de pensioenen. En dat alles weer vanwege die vermaledijde kunstmatige rekenrente. Hoe is het toch mogelijk dat dit soort dingen in dit land plaatsvindt?

Beloftes

In de discussie wordt steeds gewezen op een aanstaand nieuw pensioenakkoord. Dat moet het komend jaar zijn beslag krijgen en zou enig soelaas voor de nu gepensioneerden bieden. Ja, in beloftes doen zijn ze wel goed in Den Haag. Ooit werden we belubberd (zo duidde Marcel van Dam een actie van Lubbers aan), daarna werden we gekokt (naar een minister die het ABP met miljoenen ‘afroomde’ en het nooit terugbetaalde) en let op mijn woorden, binnenkort worden we gekoolmeesd. Komend jaar is het niet uitgesloten dat er alsnog gekort wordt op onze pensioenen en mogen we dankbaar zijn dat het blijft bij een eenmalige korting.

Een recht

Maar pensioen is geen gunst. Het is een recht waar we ons hele leven voor gewerkt hebben, en waarvan we zouden moeten en mogen genieten. Niemand zal mij horen zeggen dat ik het financieel slecht heb, maar ik wil gewoon krijgen waar ik recht op heb en niet het idee hebben dat ik op een slinkse manier bestolen word. In de tijden dat het economisch slecht ging, moesten we allemaal de broekriem aanhalen. Nu gaat het economisch volgens de geleerden heel goed, maar moeten de ‘ouwetjes’ nog steeds inbinden. Als je ze gewoon meer besteedbaar inkomen geeft, dan stimuleert dat toch de economie?

Aan het slot van dit betoog wil ik al mijn mede-pensionado’s oproepen zich niet meer te laten belazeren door deze regering met zijn sociaal wanbeleid. Stuur ze bij de eerstvolgende gelegenheid naar huis, liefst zonder uitkering, met Koolmees en Rutte voorop.

Ep Mul is een pensioengerechtigde uit Oosterwolde

menu