Opinie: Burgemeester Schuiling spreekt studenten verwijtend toe en slaat daarmee de plank finaal mis

Burgemeester Koen Schuiling van Groningen. Foto Gemeente Groningen/Deborah Roffelte

De manier waarop de Groninger burgemeester Koen Schuiling de studenten aanspreekt op hun gedrag in coronatijd slaat de plank finaal mis. Dat stelt Jessica van der Staak, hogeschooldocent Gezondheidspsychologie.

In de Groningse Internet Courant die afgelopen maandag in mijn mailbox zat las ik deze kop: ‘Burgemeester Schuiling dreigt in narrige brief aan studenten met strenge lokale maatregelen’. Ik opende de mail, las de brief en werd zelf ‘narrig’.

Want volgens mij gaat er nu iets niet helemaal goed, zowel in de voorgestelde aanpak van het virus als in de communicatie naar studenten.

Wat betreft de communicatie struikelde ik over de toon die wordt aangeslagen in de brief: dus terwijl je geniet van het leven draag je het virus over’, en ‘….we strengere maatregelen moeten nemen waardoor jij studievertraging oploopt of er nog minder fysiek onderwijs is. Vind je het dat waard?’.

Wat is dit? Blaming and shaming ? Nu wil ik het toch echt graag even voor onze studenten opnemen.

Eenzaamheid en somberheid

Naast dat ik het een wat onvriendelijke opmerking van de burgemeester vind, lijkt de bewering me onjuist dat het voor studenten schadelijk is voor hun studievoortgang wanneer ze gehoor geven aan hun levensbehoefte (namelijk: sociaal contact met leeftijdsgenoten). Ik denk eerder dat het omgekeerd is. Eenzaamheid heeft een bewezen negatieve invloed op de psychische en algemene gezondheid. Nog nooit heb ik zoveel sombere studenten gesproken, alleen en totaal gedemotiveerd achter hun laptopjes op hun kamertjes. Ze mogen nauwelijks naar college, ze mogen niet naar concerten, ze mogen niet samen dansen, niet samen zingen. Daarom gaan ze, als het mooi weer is, na een lange, lange tijd van isolatie, samen buiten in het park zitten.

Keurig gedrag

Studenten worden nu weggezet als onnadenkende asociale wezens die hun verantwoordelijkheid niet nemen.

Maar dat is niet wat ik zie en hoor. Veel studenten maken hun keuzes weloverwogen en doordacht: ze overleggen met hun ouders, opa’s en oma’s om met hun dan wel de 1,5 meter regel in acht te nemen (als die ouders, opa’s en oma’s dat wensen), en ze gedragen zich over het algemeen keurig in de supermarkt en op straat. En verder achten ze zichzelf (terecht) sterk jong en fit genoeg om het risico van besmetting te nemen, omdat ze daar niet doodziek van worden en op die manier groepsimmuniteit opbouwen.

Liever een hart onder riem

Als ik de burgemeester was, zou ik studenten ondersteunen in hun autonomie. Ik zou ze een hart onder de riem steken en vertrouwen op hun gezonde kritische verstand. Ik zou ze aanmoedigen hun immuunsysteem sterk te houden, door vooral te blijven bewegen, goed voor zichzelf en hun medemens te zorgen en te genieten waar dat nog kan.

Zijn er geen alternatieven?

Tot slot: ik heb geaarzeld deze reactie schrijven. Dit omdat ik de indruk heb dat je tegenwoordig al snel als een soort gevaarlijke gek wordt behandeld als je vragen stelt bij een beleid waarvan helemaal niet vaststaat dat dit het meest geschikte is en waar ook veel nadelen aan kleven. Een gezegde zoals laatst ook aangehaald in een brief van 300 Belgische artsen aan de overheid: ‘Een oplossing mag niet erger zijn dan de kwaal’.

Want wat is het effect van de huidige aanpak op mentaal en emotioneel vlak (niet alleen voor studenten)? Zijn er geen alternatieven? Wat zijn de gevolgen van sociale isolatie? En waarom nog steeds die angstwekkende communicatie? Is dit niet het perfecte moment voor wat meer aandacht voor preventie; hoe blijf je gezond en houd je je immuunsysteem krachtig?

Kunnen we misschien een open gesprek daarover voeren, waarbij alle kennis van het afgelopen jaar inclusief psychologische, sociologische en filosofische aspecten worden meegenomen? Volgens mij zijn we daar heel erg aan toe. Ik in ieder geval wel.

Jessica van der Staak is hogeschooldocent Gezondheidspsychologie.

menu