Het wordt tijd dat de gemeente Groningen werk maakt van een nieuwe bestuurscultuur, stelt DVHN-verslaggever Frits Poelman. Opdat de stad niet vastloopt in haar eigen werkelijkheid, het contact met burgers definitief verliest en alleen nog weerzin wekt.

Nu bewoners her en der in de stad vastlopen in de bureaucratie van het ‘bedankt voor het meedenken, maar we doen het toch’ wordt het tijd om te kijken of het niet anders kan.

Regeren is vooruitzien en heel lastig, als je het zoveel mogelijk mensen naar de zin wilt maken. Met iedereen lukt dat niet, maar je kunt wel een poging doen om je inwoners serieus te nemen. Daarom is het goed om plannen aan te passen waar dat met een beetje goede wil mogelijk is. En serieus te reageren op nieuwe ontwikkelingen.

Mis

Groningen probeert in een heel vroeg stadium, ver voordat een plan is uitgewerkt, met bewoners om tafel te gaan. Uit te leggen wat de bedoeling is. Hopend dat iedereen een beetje snapt waarom bepaalde besluiten worden genomen.

Dat lukt niet altijd. Het is mensenwerk en als iedereen zijn zin moet krijgen komt er niets tot stand. Een zeker faalpercentage valt ‘de gemeente’ daarom niet aan te rekenen. Maar de stad negeert te vaak terechte kritiek. Door een lange reeks conflicten lijkt het de laatste tijd zelfs dat het helemaal mis is met de bestuurscultuur.

Ongeloofwaardig

Participatie in Groningen is ongeloofwaardig geworden, nu her en der in de stad bewoners compleet vastlopen. Nu de gemeente uitspraken negeert van haar eigen bezwaarcommissie (‘betaal de onkosten van omwonenden van de ringweg die terecht bezwaar maakten tegen ontbreken vergunning en geluidsmaatregelen‘) en de Raad van State (‘bouwplaats Kattenbrug opruimen tot de rechtszaak is geweest’). Wat valt er voor Stadjers nog van de gemeente te verwachten?

Bewoners van De Linie voelen zich gekleineerd en vermorzeld, en durven de gang naar de rechtbank niet meer te maken. Dat is treurig. Een bewoner van het Schuitendiep probeert dat nog wel, in de hoop dat de Raad van State met terugwerkende kracht de discussie over een beschermd stadsgezicht afdwingt.

Incidenten

Het zijn geen incidenten. Zie bijvoorbeeld de zware kritiek op de inspraak over het Stadspark en de Oosterhamrikzone, waar bussen en taxi’s straks met 50 km/uur door woonstraten rijden. De kwesties van de Paddepoelsterbrug en de Gerrit Krolbrug, waar Rijkswaterstaat bewoners negeert, en het voorgenomen energielandschap spelen volop.

Als bouwers van de Kunstwerf en Mercado (om de hoek van de Grote Markt) de voorschriften uit het bestemmingsplan mogen negeren, vragen steeds meer mensen zich af wat de overheid zich nog meer gaat veroorloven. Met de toeslagenaffaire in gedachten en de komst van energielandschappen in aantocht is dat een prangende vraag. Op alle niveaus. Hoe was de inspraak ook alweer over het Deltaplan voor het Noorden?

Voor de geloofwaardigheid van het stadsbestuur moet er snel wat veranderen. De kruik gaat net zo lang te water tot hij barst. Een overheid die regels naar believen toepast of ervan afwijkt, krijgt dat uiteindelijk als een boemerang terug als ze andere maatregelen afdwingt.

Kruideniers

SP-raadslid Wim Koks wil ook weten waar de kruideniersmentaliteit van de gemeente vandaan komt. Ze betaalt wel een boete van ruim 1200 euro, maar is niet zo fideel om – op voorspraak van de bezwaarcommissie – de kosten voor juridische bijstand van bewoners voor haar rekening te nemen?

Hopelijk leidt de discussie tot meer steun voor bewoners in dit soort kwesties. Zodat ze in vroeg stadium zelf deskundigen kunnen inroepen om eigen ideeën en plannen om te zetten in het voorgeschreven jargon.

Gerrit Krolbrug

Wat dat betreft kan het bewonerscomité van de Gerrit Krolbrug de toon zetten. Dat krijgt van Rijkswaterstaat de gelegenheid om zijn eigen variant voor de nieuwbouw uit te werken met specialisten. Hulde. Het zou een zegen zijn als de ‘informatie’ waar de ‘participatie’ nog te vaak op blijft hangen, verandert in serieuze ‘inspraak’. Op tijd en ook rond particuliere initiatieven.

Wat was het mooi geweest als Groningen haar burgers ook de kans zou geven om gewoon hun recht te halen. Je kunt het immers nooit iedereen naar de zin maken. Maar echte participatie voor belanghebbenden, inclusief snel duidelijk maken wat de negatieve gevolgen van een project zijn, voorkomt alvast een hoop gedoe.

Frits Poelman is verslaggever van Dagblad van het Noorden

Je kunt deze onderwerpen volgen
Opinie