Bekkering huilt haar mooiste tranen

Vijf maal achtereen won Daniëlle Lissenberg-Bekkering de Open Nederlandse marathontitel op de Weissensee zelf, maar misschien was ze met de tweede plek achter Carla Zielman wel blijer dan ooit tevoren. Op het Oostenrijkse bergmeer, het Hollandse marathonmekka, kwam zaterdag alles samen. En dat alles flitste na de wedstrijd als een film voorbij in de armen van sponsor/vriend Rob van der Valk.

Pleng. 39 jaar is ze, maar so what!? Oud? De jaren beginnen te tellen, maar versleten? Ho maar. En toch hoorde ze de mensen soms wel. De mensen die vonden dat het maar eens genoeg moest zijn geweest. Lui die van mening waren dat ze in haar negentiende seizoen op het hoogste niveau er maar eens een eind aan moest breien. Nou mensen, kijk híer: kijk, ik kan het nog wel, leek Daniëlle Bekkering te willen zeggen.

Geen ploeg, geen sponsor

Pleng. Ze dacht terug aan haar vorige deelname aan de Weissensee. Aan dat het niet meer lekker liep in die superploeg, nadat Foske Tamar van der Wal plots haar afscheid aankondigde en de sponsor meenam. Daar stond Bekkering: met een karrenvracht aan titels en zeges, maar zonder ploeg en zonder sponsor. Dat Carla Zielman haar in Oostenrijk aanschoot met de vraag samen een ploeg te vormen deed de Groningse goed. ,,Ik had niks, maar Carla zei: dat maakt me niet uit. We doen het. Ik was vereerd met haar vertrouwen.''

Pleng. Na Zielman strikte Bekkering ook Yvonne Spigt. Samen reanimeerden ze de Koga-ploeg, die op sterven na dood was. Ze belde Lammert Huitema of het marathonicoon uit Roden – aan de kant gezet door zijn mannenploeg – hen wilde leiden. Er ontstond iets, er bloeide iets. Magie is een klein woord, maar met grote betekenis. Huitema zag het vanaf de zomer gebeuren. En keek nu met betraande ogen: ‘zijn' vrouwen waren één en twee geworden. Ook voor hem was de terugkeer op de Weissensee groots.

Zielmans dansje

Pleng. Er was op het eerste gezicht niks vreemds aan het dansje van Carla Zielman na afloop van het Open NK. Op de klanken van Jan Smit pakte ze eerst Bekkering bij de schouders en daarna moest Spigt eraan geloven. Was ook dit de onpeilbare, sfeergevoelige Carla Zielman-Ketellapper, de vrouw die zich nauwelijks laat kennen? ,,Ik moet het wel écht naar mijn zin hebben wil ik hier gaan dansen'', erkende de 31-jarige Steenwijkerwoldse, die sinds haar huwelijk met Anton Ketellapper in Rottum bij Heerenveen woont.

Pleng. Soms werd ze er wel eens gek van, maar Daniëlle Bekkering wist dat het moest: Zielman aansporen, aanmoedigen, porren en ga zo maar door. ‘Je kunt op de Weissensee gewoon wínnen', hamerde ze de boodschap naar binnen. Een week lang bleef ze ermee doorgaan. Zelfs nog tijdens de wedstrijd schreeuwde ze haar ploeggenote naar voren als ze weer eens te ver van achteren zat. Het geloof bij Zielman kwam heel langzaam. ,,Mijn vorm is soms zo verschrikkelijk wisselvallig. Van de ene op de andere week van alles naar niets. Ik kan daar helemaal niks mee. Ik heb af en toe gewoon nodig dat iemand tegen me zegt dat ik het nog kan. En als iemand als Daniëlle dat zegt, komt dat wel binnen.''

Volgens plan

Pleng. De puzzel was compleet. Alles verliep volgens plan: aan de meest serieuze ontsnapping – met Zielman, Lisa van der Geest en Iris van der Stelt – kwam anderhalve ronde voor de eindstreep een eind, waarna Zielman zich kon opladen voor haar eindschot. Spigt trok op een magistrale wijze de sprint aan, precies zoals ze de avond tevoren hadden afgesproken. Met het getankte vertrouwen, in de sfeervolle omgeving waarin ze zo goed gedijt én op het natuurijs waarop ze altijd net ietsje beter is, schonk ze het vernieuwde Koga de eerste zege.

Pleng. Nóg een traan viel neer op de schouder van Rob van der Valk. Het waren de mooiste tranen sinds tijden. ‘Oma kan het nog', fluisterde Daniëlle Bekkering tussen het snikken door.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.