Het moest wel een keertje goud worden

Marit Bouwmeester vond dat er geen enkel excuus zou zijn, mocht het goud haar dit jaar op de Zomerspelen ontglippen. Dinsdag bleek dat de zeilster uit Warten geen excuses hoefde te zoeken. Ze won na zilver in Londen olympisch goud in Rio.

Jaren van intens haar sport bedrijven, jaren van voor- en tegenwind, jaren leven met de frustratie van olympisch zilver, al die jaren van opoffering en toewijding maakten Marit Bouwmeester op haar tweede Zomerspelen zo sterk dat olympisch goud in de Laser Radial het enige was dat haar tevreden kon stellen. Dinsdag zorgde ze in Rio voor een flinke zorg minder in haar leven.

Gedreven

Ze vierde dat goud - de eerste voor Nederland in een boot in tachtig jaar - met haar technische staf, vriend Diederik maar vooral met heit Jeen, mem Klaske, broer Roelof en zus Anneke. Die laatste weet bijvoorbeeld nog goed hoe gedreven haar één jaar jongere zus altijd is geweest. Toen ze beide nog tieners waren, waren ze ook elkaars voornaamste concurrenten. Omdat Nederland slechts een deelnemer mocht afvaardigen naar het Jeugd WK in Zuid-Korea ging het tussen Marit en Anneke. Tijdens de kwalificatiewedstrijd werd een zogenoemde Oostenrijkse puntentelling gehanteerd. Die was in Marits’ nadeel. Ze kan er tien jaar later nog steeds boos om worden.

Dat heilige vuur brandt nog steeds volop in dat ranke eenmansbootje. Ze was ter voorbereiding op Rio vaker wel dan niet in Brazilië, de voorbije jaren. Trainen en verkennen, elk detail over windrichting en stroming van het olympische water moest net zo bekend als het Pikmeer bij Grou, waar ze zich als jong meisje ontwikkelde tot een onvoorstelbaar begenadigd talent.

De aanloop naar de Olympische Spelen in Brazilië was op zachtst gezegd roerig geweest. Bouwmeester moest noodgedwongen op zoek naar een nieuwe coach, vond een nieuwe liefde en een nieuw huis. Tussendoor bleef ze trainen, knokken, lijden, kortom leven voor olympisch goud. Het is de periode waarin ze erachter kwam dat aan de top blijven een stuk lastiger dan er te komen. Ze is inmiddels tweevoudig wereldkampioene in de Laser Radial. ,,Als ik ooit stop’’, zei ze, ,,zou dat zijn omdat ik niet meer de beste ben. Voor mij is één keer winnen niet genoeg. Ik wil dat mensen zich inschrijven voor de tweede plek. Dat ze van tevoren weten: Marit wint sowieso.’’

Coach

Nadat Bouwmeester in 2012 olympisch zilver had gewonnen, vertrouwde coach Mark Littlejohn haar toe dat ze niet moest wanhopen. Ze hadden samen nog genoeg tijd die teleurstelling vier jaar later recht te zetten in Rio. Samen ja. Het bleek een valse belofte. Een jaar later zag de Nieuw-Zeelander het toch niet meer zitten in de zeilster uit Warten.

Ze was in shock, bekende ze later. ,,Hij zei dat hij niet meer gemotiveerd was.’’ De klap kwam nog harder aan toen bleek dat Littlejohn aan de slag ging in Amerika, bij een van Bouwmeesters voornaamste concurrenten.

Jaap Zielhuis heeft zich sinds 2013 ontfermd over Bouwmeester. In de praktijk blijkt ze onder de één net zo goed als onder de ander. Dat zorgde voor nog meer zelfvertrouwen bij de zeilster. Ze dacht namelijk altijd dat ze afhankelijk was van Littlejohn. ,,Jaap is rustig, echt een stabiele factor. Jaap laat zich niet leiden door emoties. Hij geeft me de ruimte om die volwassen atleet te zijn.’’

Bovendien is haar broer Roelof haar trainingspartner. Ook dat geeft rust, bekende Bouwmeester. De twee zijn nagenoeg onafscheidelijk. Roelof stopte met topsport toen bleek dat hij hartpatiënt was. Die kwaal, hij is er inmiddels twee keer aan geopereerd, zorgt er ook nog eens voor dat hij niet altijd met Marit mee op toer kan. ,,Ik vind het erg vervelend hoe hij hier mee worstelt. Hij wil zo graag fit zijn.’’

Net toen haar coach haar vaarwel zei, liep haar relatie ook nog eens op de klippen. Ze waren uit elkaar gegroeid, Marit en de Britse topzeiler Ben Ainslie die vooral in Amerika woonde. Ze heeft inmiddels een nieuwe liefde gevonden en woont tegenwoordig met hem samen in Voorburg. Dat was een omschakeling, zegt ze. ,,Maar we zijn nu supergelukkig samen.’’

Rigoureuze beslissing

Het goud was dus voor haar, voor de dame die in 2005 een rigoureuze beslissing nam in haar zeilleven nam. Ze was toen geplaatst voor het WK in Brazilië, maar het watersportverbond stuurde een ander, Lisa Westerhof. Bouwmeester voelde zich diep gegriefd en sprak tot zichzelf: ‘nu ga ik zo goed worden dat niemand me meer kan inhalen’. In die tijd benaderde zich Littlejohn met de vraag wat er voor nodig was om goud te winnen. De Nieuw-Zeelander was kort en bondig: ‘Zo snel mogelijk volwassen worden’.

Zo kwam Bouwmeester erachter dat zeilen een ervaringssport is. Al die ervaringen, van voor- en tegenwind, kwamen afgelopen week van pas in Rio. Het moest dus wel een keertje goud worden.

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.