Opinie: Parlement, maak Groningen veilig!

Hoelang nog wil het Nederlandse parlement de voortdurende vernedering van de Groninger bevolking laten voortduren? Vanaf eind jaren negentig is immers al duidelijk dat de aardgaswinning de veiligheid en het perspectief van de burgers in dit gebied letterlijk en figuurlijk ondergraaft.

Het kan dan ook nauwelijks verbazen dat de hondse brutaliteit waarmee de NAM – met aan haar leiband een slaafse regering – de gedupeerden denkt te kunnen behandelen, door de Groningers wordt beantwoord met gegrond cynisme.

Het Noorden is intussen door een lange ervaring wijs geworden zodat een politiek die gebaseerd is op het gezegde ‘Veel beloven en weinig geven, doet de zot in vreugde leven' – hoewel met regelmaat op de Groningers uitgeprobeerd – niet langer werkt en ook in de rest van Nederland alle alarmbellen zou moeten doen rinkelen. Met een beroep op de ‘leveringszekerheid' is de Nederlandse Aardolie Maatschappij bij voortduring in de gelegenheid gesteld om onze ‘levenszekerheid' volledig uit te hollen. In Groningen is er nu sprake van een existentiele dreiging; deze regardeert niet alleen ons vege lijf, ons huis en cultureel erfgoed maar ook de fundamenten van de rechtsstaat.

Dempen en tijdrekken

De Tweede Kamer, die er vandaag over debatteert, mag na kennisname van de berg rapporten, werkbezoeken, rondetafelgesprekken en technische briefings toch wel overtuigd zijn geraakt dat de veiligheid van de Groningers – weliswaar als mantra voortdurend herhaald – nog steeds geen prioriteit heeft. Staatsrechtelijk discutabele nieuwigheden als de Dialoogtafel (intussen ter ziele) en de Nationale Coördinator Groningen (Hans Alders) worden gezien als instrumenten om ‘te dempen en tijd te rekken' zodat de gaswinning gewoon kan doorgaan.

Zowel de NAM als minister Kamp zijn grootmeesters in het manipuleren van de publieke opinie. In de rest van Nederland wordt een beeld gecreëerd dat de herstel- en versterkingsopgave alhier flink op gang is gekomen; de discrepantie met het feitelijk gerealiseerde kan nauwelijks groter zijn. Er heeft nog geen versterking van de huizen plaatsgevonden, terwijl wij nog steeds een verhoogd risico houden op een stevige beving waarbij huizen instorten en doden vallen. De Raad van State heeft het uitgangspunt van minister Kamp weerlegd dat in Groningen het risico op bevingen gelijk zou zijn aan de kans in het rivierengebied op overstromingen. Is het dan niet misdadig om op het afgedwongen winningsniveau van 27 miljard kuub door te gaan en de Groningers derhalve te zien als tweederangs burgers?

Vijf punten om rekening mee te houden

Een poging van het parlement om het voortschrijdend verval van onze, cultuurhistorisch unieke, regio te stoppen, heeft alleen een kans van slagen wanneer op zijn minst met de hierna volgende punten rekening is gehouden.

1. Het niveau van de gaswinning moet drastisch omlaag, naar een veiliger niveau.

2. De veroorzaker van de mijnbouwschade dient alle dientengevolge opgetreden schade te vergoeden.

3. Het instrumentarium dat de NAM hanteert voor de de schades obstrueert het herstelproject aanzienlijk.

4. De waardevermindering van de gebouwen in het winningsgebied is een feit. Er is echt sprake van voortschrijdend verval. In Groningen hebben wij helaas niet te maken met een soort status quo wanneer de scheuren in onze muren cosmetisch zijn dichtgesmeerd. De aanslag op onze huizen gaat gewoon door.

5. Nu intussen de prijs van gas op de wereldmarkt dramatisch laag is, staat weinig de inkoop van buitenlands gas en het uitbreiden van de opwerkingscapaciteit in de weg.

Kortom: hoe lang nog kan een multinational de veiligheid en de rechten van Nederlandse staatsburgers bepalen en niet het parlement?

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.