Oranje is Oranje, en nog geen Geldermalsen

Het jaar 2015 komt ten einde. Traditiegetrouw blikt Dagblad van het Noorden terug met mensen die in het nieuws stonden. Vandaag Evita Pagie uit Oranje, het dorp dat iedereen nu kent in Nederland.

Hoe gaat dat in de hectiek van de opwinding en emotie? Je staat met ‘je snufferd' vooraan en de pers bombardeert je bijna als vanzelf tot woordvoerder. De camera draait en alsof het de gewoonste zaak is van de wereld vullen vanaf dat moment de krulletjes van Evita Pagie het scherm en de krantenpagina's.

Zij was het die half oktober 2014 ‘de overval op Oranje' een gezicht geeft wanneer van de een op de andere dag veertienhonderd asielzoekers hun opwachting maken in een dorp dat nog geen honderdveertig inwoners telt. Speelstad Oranje is bijna failliet, maar eigenaar Hennie van der Most is uit de brand. Met dank aan de asielzoekers.

Dat was toen, in 2014. Het stof dwarrelde neer, burgemeester Jan Broertjes vertrok, Ton Baas kwam en geen veertienhonderd maar maximaal zevenhonderd vluchtelingen waren welkom in Oranje. De rust keerde terug, er was duidelijkheid. Drie jaar achtereen zevenhonderd asielzoekers. Oranje had graag minder gewild, maar oké, dat was de deal.

700

Tot oktober van dit jaar, bijna exact een jaar na dato. Hoe verzin je het? Komen er toch nog eens zevenhonderd asielzoekers extra naar Oranje, boven op de zevenhonderd vluchtelingen die er al zitten. De bussen zijn onderweg. Opnieuw een overval. De geschiedenis herhaalt zich.

Oranje staat in het brandpunt van Nederland. Het dorp komt in opstand. Dorpsbewoonster Hilda van der Heide blokkeert de auto van staatssecretaris Klaas Dijkhoff. Ze wordt weggesleurd en raakt gewond; bewoners sluiten de toegangswegen naar Oranje af.

Evita Pagie (39) staat weer voor de camera. ,,Ik zoek het niet op'', vertelt ze twee maanden later in haar woning in Oranje. Daar woont ze samen met Sjaak en twee zoons van acht en negen jaar. Elf jaar geleden kwamen ze naar Drenthe. Vanuit hun appartementje in Zoetermeer. Ze zochten rust en ruimte voor hun gezin en een betaalbare woning. Toeval dat ze in Oranje vonden wat ze zochten.

Oneerlijk

,,Ik ben geen Drentse, ik vond het best eng. Wat zouden de dorpelingen ervan vinden dat ik het woord voerde. Maar mijn bloed kookte. En ik woon hier ook. Om me heen hoorde ik dat het nu eenmaal zo was. Dat er was besloten dat hier veertienhonderd asielzoekers zouden komen. Ja kom zeg, we moeten wel laten horen dat we het daarmee niet eens zijn. Ik vind het van binnenuit zo oneerlijk dat dit gebeurde. Dat het dit jaar nu wéér gebeurde. Een tweede overval.''

Haar gezicht is direct weer een vertrouwd beeld in de media. Ze doet het woord. Ook dit jaar. Ze glimlacht. Haar moeder zou wel denken. Die heeft nauwelijks een foto van haar in het familiealbum. ,,Ik keek altijd de andere kant op. Ik wilde niet op de foto.''

Dat doet ze al lang niet meer. Tenminste niet in Oranje, zo onderhand het bekendste dorp van Nederland. Prachtdorp. Al helemaal in deze dagen voor kerst. Elegant verlichte kerstbomen omzomen het Oranjekanaal, een kanaal met een bijzondere geschiedenis. Olav Reijers publiceerde er deze maand nog een verhelderend boekje over. Oranje en Oranjekanaal, het zijn twee handen op een buik. Er gaan intrigerende geschiedenissen schuil achter beide.

Jeroen Pauw

Evita Pagie was in oktober drie keer op rij de gast in het praatprogramma van Jeroen Pauw. ,Die dagen was het hier een gekkenhuis. Kom je om 4 uur 's nachts thuis en dan gaat drie uur later alweer de telefoon. ,,Mama, alweer een camera voor het huis.'' Haar jongens zeiden het.

Het moest maar even, ook al wil je je kinderen overal buiten houden. ,,We waren zo boos, we bleven gaan. Ook naar Jeroen Pauw. Ze walsten over ons heen, we hadden niets meer te verliezen. We wierpen alle schroom van ons af.''

,,Als dorp mogen we best trots zijn op wat we hebben bereikt.'' Ze zegt het met overtuiging. Ze mag het zeggen. ,,We hebben het als dorp netjes gehouden. Hier waren geen scheldkanonnades. We waren niet tegen asielzoekers. Dat blijkt nu wel.''

Rust

Oranje is Oranje. Het dorp is geen Geldermalsen, geen Pannerden, geen Steenbergen. Uit de grond van haar hart: ,,Heerlijk dat de rust is teruggekeerd in ons dorp.''

De kerstgedachte vlakt de scherpe randjes verder af. Foto's van Oranje sieren de krantenpagina's. Dorpsbewoners en asielzoekers vieren samen kerstfeest. Er zijn workshops vol muziek. Zelfs staatssecretaris Klaas Dijkhoff (dit jaar door de parlementaire pers wel uitgeroepen tot politicus van het jaar) laat zich niet onbetuigd. Hilda van der Heide kreeg van hem een kerstkaart en een kerststol.

Stroom

Eind goed, al goed? Niemand die het weet. De stroom van vluchtelingen droogt voorlopig nog niet op. Het blijft uitkijken, ook in letterlijke zin in Oranje. Asielzoekers lopen veel langs het Oranjekanaal, maar de rechte weg (die uitnodigt tot hard rijden) heeft geen voetpad.

De snelheid is teruggebracht van 80 naar 60 kilometer, maar wie houdt zich eraan. Gevaarlijk blijft het voor de voetgangers. In het donker zie je hen niet of pas op het allerlaatste moment.

Evita Pagie verwoordt het gevoel van Oranje. ,,We waren en zijn niet tegen asielzoekers. We begrijpen de nood. Alleen dat belachelijk grote aantal wilden we niet.''

Toon reacties

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.