Treinkaping Wijster: 'Zoiets gaat nooit weg'

Een propvol dorpshuis in Wijster woensdag bij de onthulling van het herinneringsbord voor de treinkaping veertig jaar geleden. ,,Ik loop nooit meer naar een stilstaande trein.''

Het was een paar dagen voor haar achtentwintigste verjaardag, dat Zwaantje Etten op 2 december met haar gezicht plat in het gras lag. Ze durfde haar hoofd niet op te tillen. Even daarvoor was ze bij de stilstaande trein midden in het weiland achter haar huis gaan kijken. Vreemd, dat die daar zomaar stond, dacht ze. Omdat ze samen met haar man Roelof een paar schaapjes had, wilde ze even controleren of er niet toevallig een voor de trein was gekomen.

Registreer gratis en lees dit artikel

Heeft u al een account? Inloggen

Door op verzenden te klikken ga ik akkoord met de algemene voorwaarden en privacy statement

Na registreren leest u direct verder

Gefelicteerd! U bent nu geregistreerd

U kunt met deze registratie elke maand 6 plus artikelen lezen.
We wensen u veel leesplezier.

Limiet bereikt

U heeft de limiet van 6 plusartikelen voor deze maand bereikt. Op de eerste dag van de volgende maand vullen we het tegoed weer aan. Of neem een abonnement voor onbeperkte toegang.

Abonneren

Bent u al abonnee?

Word wakker met het belangrijkste nieuws uit het Noorden met onze ochtend-nieuwsupdate.

Meer dan 22.249 nieuwsbriefabonnees

Je kunt je op elk moment weer uitschrijven

Lees hier ons privacy statement.