Een levensgenieter met zelfvertrouwen

Een levensgenieter met zelfvertrouwen

Een levensgenieter met zelfvertrouwen

Tijd van leven beschrijft het gepasseerde bestaan van gewone mensen met een bijzonder verhaal. Vandaag Jeroen Wijnands uit Erica.

,,Rustig maar, het komt wel goed.'' Ruud Wijnands weet niet hoe vaak zijn zoon Jeroen dat wel niet tegen hem heeft gezegd. Vooral in zijn tienerjaren moest hij zijn vader vaak gerust stellen. Jeroen Wijnands liep op school geregeld de kantjes ervan af. Zorgen maakte hij zich niet. Waarom zou hij? Alles kwam toch wel goed?

,,Jeroen stond ontspannen in het leven en kon daardoor optimaal genieten. Van voetballen, het werk en het contact met familie en vrienden'', zegt broer Dennis (34). Jeroen Wijnands groeide op in de Emmer wijk Angelslo, als oudste zoon van de uit Erica afkomstige Ruud Wijnands en Rina Wijands-Prinsen. Na Jeroen zouden er nog drie zoons komen: Raymond en de tweeling Patrick en Dennis.

Voetbal
Jeroen ging voetballen bij SC Angeslo, de club waar ook zijn vader speelde. En dat bleek hij goed te kunnen. Jarenlang zou hij als laatste man of voorstopper uitkomen voor het eerste elftal. Het was de periode waarin SC Angelslo in de eerste klasse speelde en uitkwam tegen clubs als IJsselmeervogels en Spakenburg. Net als andere familieleden gingen de broertjes Dennis en Patrick vaak kijken. ,,We keken enorm tegen Jeroen op. Hij was onze grote held.''

Jeroen Wijnands haalde zijn MAVO-diploma, maar de MEAO rondde hij niet af. Hij ging aan de slag in de wereld van de bouwmaterialen, de handel waar ook zijn vader zijn geld mee verdiende. ,,Het commerciële werk, dat lag hem goed'', zegt vader Ruud (68). Op zijn twintigste ging Jeroen samenwonen met zijn vriendin in de Emmer wijk Bargeres. Na een jaar of vier verhuisde het stel naar Blokzijl, bleef daar een paar jaar en verkaste vervolgens via Dalen naar Erica.

Terugkeer
De terugkeer naar Zuidoost-Drenthe betekende ook een comeback bij SC Angelslo. Jeroen belandde weer in het eerste team en speelde daar enkele jaren samen met zijn drie broers. Dennis: ,,De krant besteedde er uitgebreid aandacht aan. Het was een geweldige periode. Op de training spaarden we elkaar niet, maar in de wedstrijden kwamen we altijd voor elkaar op.''

Vader
In 1999 werd Jeroen Wijnands voor de eerste keer vader, in Dalen werd zoon Thijmen geboren. Vijf jaar later zag tweede zoon Thorsten in Erica het levenslicht. Maar de relatie tussen Jeroen en zijn toenmalige vrouw hield geen stand. Ruud Wijnands: ,,Dat was geen makkelijke periode. Maar Jeroen bleef optimistisch. Je kunt wel raden wat hij tegen mij zei. 'Het komt wel goed'.''

Nieuwe liefde
In Erica bloeide voor Jeroen Wijnands een nieuwe liefde op. In de straat bleek een oud-klasgenote te wonen, Marette Timmerman. Er was meteen een klik. ,,Ik herkende hem eerst niet. Hij was dikker geworden en was veel van zijn haar kwijt. Maar hij had nog wel zijn humor en zijn spontaniteit. En hij oogde een stuk zelfverzekerder.'' De voormalige klasgenoten kregen een relatie en vormen een samengesteld gezin, met daarbij ook de twee dochters uit Marette haar eerste huwelijk.

In 2011 merkte Marette (45) dat haar man veranderde. De altijd zo initiatiefrijke Jeroen bleef steeds vaker in zijn stoel zitten, reageerde vaak ook wat geprikkeld. ,,We dachten eerst aan een burn-out. In 2009 was zijn moeder overleden en qua werk had hij een lastige periode achter de rug. Maar van een burn-out wilde Jeroen niets weten. Mij mankeert niets, zei hij steeds. Naar de dokter? Nee hoor, beslist niet.''

Hersentumor
Dennis: ,,Hij werd ook vergeetachtig. Op een dag stond hij zonder brandstof langs de A28. Hij snapte er niets van hoe dat nou kon.'' Vader Ruud knikt. ,,Ook het lopen ging steeds moeilijker. Hij kwam de stoel bijna niet meer uit.'' Eind 2012 lukte het om Jeroen te laten onderzoeken. De diagnose: een hersentumor. Statistisch gezien had hij nog vijftien maanden te leven.

Twee operaties volgden, met daarna bestralingen en chemotherapie. Medicijnen zorgden ervoor dat de motoriek verbeterde. Af en toe speelde Jeroen nog een paar minuten mee in zijn voetbalteam, SC Erica 4. Met familie en vrienden fietste hij in september 2014 de Franse berg Mont Ventoux op om geld in te zamelen voor de Kankerbestrijding. Ruud Wijnands: ,,Het laatste stuk schreeuwden we Jeroen omhoog. Toen hij boven was, zat iedereen met tranen in de ogen. Behalve Jeroen.'' Marette: ,,De tumor zat op zo'n plek dat emoties voor een belangrijk deel werden uitgeschakeld.''

Geliefd
Dat het met hem nog goed zou komen, daar ging hij allang niet meer vanuit. ,,Als mensen hem vroegen hoe het ging, dan zei hij: ‘Als ik zeg dat het goed gaat, dan lieg ik.' Op 24 juni overleed Jeroen Wijnands in het hospice in Emmen, de plek waar hij de laatste drie maanden van zijn leven verbleef. Dat hij bij velen geliefd was, bleek zes dagen later. Honderden mensen bezochten de uitvaartdienst in de katholieke kerk in Erica.

TEKST JAN WILLEM HORSTMAN

menu