.

Hartaanval keerpunt voor bruidsfotograaf Kars Tuinder (44) uit Groningen: Nieuw avontuur in Bangkok

. Foto: Kars Tuinder

Al bijna een kwart eeuw behoort Kars Tuinder uit Groningen tot de bekendste bruidsfotografen van Nederland. In het nieuwe jaar verruilt hij zijn succesvolle loopbaan voor een nieuw avontuur in Bangkok. „Na mijn hartaanval veranderde alles.”

Het is de laatste dag van een vakantie in de Thaise hoofdstad Bangkok. Samen met een vriend is de Groningse fotograaf Kars Tuinder op weg naar het vliegveld. Bali is de volgende bestemming. Voordat ze vertrekken, tilt Tuinder zijn zware koffer in de auto van zijn vriend, maar hij voelt zich niet lekker. Hij zweet, tegelijkertijd heeft hij het koud. Hij is kortademig en voelt druk op zijn borst. Tuinder vraagt zijn vriend om naar het ziekenhuis te rijden.

Bij aankomst stort hij in: een hartaanval.

Tuinder is dan 37 jaar. Een operatie van zes uur volgt. Hij wordt wakker op de Intensive Care. Hij heeft een aangeboren hartafwijking, vertellen de artsen die hem opereren. De hartaanval wordt een keerpunt in Tuinders leven.

‘Het klikte meteen’

November 2019. Tuinder, inmiddels 44 jaar, is druk bezig het kantoor van zijn bedrijf Kars Tuinder Fotografie in Groningen leeg te halen. „Sorry voor de rommel”, verontschuldigt hij zich. Tegen de muur staan grote ingelijste foto’s, verpakt in plastic. Op de grond staat een doos met souvenirs, opgeduikeld tijdens verre reizen. Tegen de muur staat een rek gevuld met prijzen, door de jaren heen gewonnen met zijn fotografie. De etalage waarin sinds jaar en dag foto’s van bruiloften prijken is leeg.

„Ik vind het mooi geweest na 22 jaar. Het is tijd voor een nieuwe uitdaging.” Op 31 december hangt hij zijn carrière als bruidsfotograaf aan de wilgen. In het voorjaar van 2020 verhuist hij met zijn vriend Jonathan naar Bangkok. Jonathan, met wie Tuinder drie jaar samen is, is van Thaise afkomst en werkt als architect in Bremen. Ze ontmoetten elkaar via een dating-app. „Opeens kreeg ik een berichtje van hem. Ik wilde op dat moment geen relatie, ik was er niet zo mee bezig.”

Toch besluit Kars de Thai op te zoeken. „Het klikte meteen. Het is leuk dat we allebei een creatief beroep hebben, en hij is natuurlijk knap. Ik vind het ook leuk dat hij onafhankelijk is, zijn eigen dingen doet.”

Vanwege drukke agenda’s zien de twee elkaar niet vaak. „We werken ons allebei de pleuris. Ik wil vooral in Thailand wonen om meer tijd met hem door te brengen.”

Met de neus op de feiten

Toch is de keuze voor Thailand niet alleen ingegeven door de liefde voor zijn partner. Al van kinds af aan bezoekt Tuinder het Aziatische land „Ik ging er met vakantie naartoe, samen met mijn ouders. Thailand is een mooi land. Ik zei altijd: als ik met pensioen ben, dan ga ik erheen.” Lachend: „Ik heb het iets vervroegd.”

In Bangkok begint het koppel een hostel waar fotografie centraal staat. „We gaan foto-tours door de stad organiseren en workshops geven, voor toeristen die meer willen dan feesten.”

Waarom een hostel, van alle dingen die je in Bangkok kunt doen? „Ik vind het leuk om met jongeren te werken en te zorgen dat ze wat te doen hebben. Vooral de combinatie van fotografie en mensen vermaken vind ik leuk.”

De ziekenhuisopname in Bangkok, nu zeven jaar geleden, is de aanzet tot de ommezwaai: „Ik kan iedereen een hartaanval aanraden. Het drukt je met de neus op de feiten en je gaat er goed van nadenken. Ik vroeg me af of ik nog wel zo keihard wilde werken als ik deed. Ik dacht: ik heb dit overleefd, ik mag nog een keer leven. Het is een tweede kans, dat weet ik honderd procent zeker.”

‘Als kind wilde ik al cameraman worden’

Hij stopt weliswaar als bruidsfotograaf maar de liefde voor fotografie is niet verdwenen. Tuinder ziet dat ook niet snel gebeuren; al van kleins af aan is hij bezig met beeld. „In de kinderwagen zei ik al dat ik cameraman wilde worden. Later heb ik heb ik bij de Jonge Onderzoekers, een soort scouting, mijn eerste filmrolletje ontwikkeld. Op mijn tiende zat ik bij een fotoclub.”

Dat Tuinder de creatieve kant op gaat is niet verrassend; hij krijgt het van huis uit mee. Moeder schildert, vader maakt gebruiksvoorwerpen van archeologische vondsten. Ze laten hem vrij en steunen hem in zijn ambitie om fotograaf te worden. „Iedereen zei dat er met fotografie geen droog brood te verdienen viel. Mijn ouders zeiden dat niet. Ik wilde een opleiding tot fotograaf volgen, en dat mocht.”

Toen Kars ouder werd, bleek de camera zijn steun en toeverlaat. Tijdens een roerige pubertijd is fotografie zijn houvast en een manier om zich af te zetten tegen de maatschappij. De middelbare school maakt hij niet af, de opleiding tot fotograaf aan de Fotovakschool in Apeldoorn wel.

Jongeren uit Noord-Ierland

Zijn eerste klus is in Noord-Ierland, waar de burgeroorlog tussen de katholieken en protestanten hevig woedt. Tuinder is 19 als hij in contact komt met Noord-Ierse jongeren die door een Harense stichting naar Nederland zijn gehaald om hier drie weken vakantie te vieren. Zo kunnen ze het conflict in hun land even vergeten.

De jonge fotograaf is gefascineerd door de situatie van deze jongeren en vertrekt naar Belfast om de onrust in hun land vast te leggen. De reis gaat hem niet in de koude kleren zitten, vertelt hij in 1994 in Nieuwsblad van het Noorden : „We moesten iemand oppikken in een katholiek deel van de stad. Toen we met de auto een hoek omgingen kregen we meteen allemaal wapens op ons gericht. Ik schrok me echt dood.”

De reportage die hij in de belegerde stad schiet, blijkt zijn doorbraak. „Opeens werd mijn werk gepubliceerd in kranten en tentoongesteld”, vertelt Tuinder terwijl hij door een dik plakboek met zwart-witfoto’s bladert. De foto’s laten gewapende militairen zien en jongeren die indringend in de lens kijken.

Het fotografietijdschrift Focus roept hem dat jaar uit tot fotografietalent.

Statische bruidsfoto’s

Tuinder krijgt de smaak te pakken en wordt freelance fotograaf bij landelijke kranten. „Totdat ik werd benaderd door een stel dat mijn foto’s in de krant had zien staan. Of ik hun bruiloft wilde fotograferen, want ze wilden geen suffe bruidsfoto’s.”

Met suf bedoelt hij vooral statisch en geposeerd: „Want dat waren bruidsfoto’s destijds heel erg. Dit bruidspaar wilde iets anders. Het mocht van hen wat moderner, journalistieker zelfs.”

loading

Van tevoren heeft hij zijn bedenkingen. „Op mijn opleiding werd bruidsfotografie beschouwd als het afvoerputje van de fotografie.” Hij besluit het toch te doen. Bepakt met twee camera’s, één voor kleur, één voor zwart-wit, legt hij zijn eerste trouwdag vast. Tuinder wordt betaald met een oude DAF. „Die zou anders naar de sloop gaan. Omdat ik net mijn rijbewijs had gehaald, was een auto wel handig, ik heb er nog twee jaar in gereden.”

Tegen alle verwachtingen in bevalt de klus hem. Dat hij een andere draai aan de foto’s kan geven geeft daarin de doorslag: „Ik leg alledaagse momenten vast. Als er iets fout gaat, vind ik dat juist interessant en fotografeer ik dat. Vallende kinderen bijvoorbeeld, dat is te gek. En mensen vinden het leuk om dat terug te zien in hun album.”

Zestig trouwerijen per jaar

Het fotograferen van bruiloften op een journalistieke manier blijkt een gat in de markt. „Binnen een jaar had ik zeventien opdrachten. I n het begin had ik bijna geen concurrentie, daar verbaasde ik me weleens over.”

In 1997 opent Tuinder zijn kantoor aan de Eeldersingel, waar hij nog altijd zit: „Toen ik het pand kocht, zei de stukadoor dat geen bedrijf het er langer dan drie maanden had volgehouden. Ook voor mij was het spannend, want ik had bijna geen geld. Ik had nog net 300 gulden voor een vloer.” Het geldgebrek is van korte duur. Nadat hij het kantoor betrekt, stromen de opdrachten binnen. „Het was een gekkenhuis. Opeens deed ik zestig trouwerijen per jaar.”

Ruim twee decennia lang zit Tuinder vrijwel geen moment stil. Het fotograferen van stellen tijdens de mooiste dag van hun leven houdt hem zeven dagen per week aan het werk. Meer dan duizend huwelijken legt hij vast op de gevoelige plaat. Met zijn foto’s wint hij nationale en internationale vakprijzen.

Van oorlogs- naar bruidsfotograaf: Tuinder beseft dat het contrast bijna niet groter kan. Op de achtergrond blijft de spanning lonken. Nog altijd volgt hij workshops van de Turkse oorlogsfotograaf Emin Özmen.

Verhalen vertellen

Terug naar het jaar 2012. Nadat zijn hart het in Bangkok bijna begeeft en hij zes uur op de operatietafel ligt, besluit Tuinder zijn leven om te gooien. „Ik heb het overleefd, maar voor hetzelfde geld was ik hartstikke dood geweest. Alles wat ik nu doe, is gebaseerd op die gebeurtenis.”

„Ik had het gevoel dat ik altijd aan het werk was. Daarom ben ik direct na mijn hartaanval minder bruiloften gaan doen. Ik wilde weer gaan fotograferen om het fotograferen.” Steeds vaker pakt hij het vliegtuig om het leven elders in de wereld vast te leggen. „Ik houd van kunst en wilde op een kunstzinniger manier fotograferen. Ik hoef geen oorlogsfotograaf meer te worden. Ik wil verhalen vertellen en de diepte ingaan.”

loading

Zijn nieuwe aanpak resulteert onder meer in de serie Closed Buttons , waarbij Tuinder grote knopen op de ogen van zijn onderwerpen legt. „Knopen zijn gemaakt om dingen te sluiten. Ik denk dat mensen vaak hun ogen sluiten voor dingen die spelen in hun omgeving. Door die knopen hoop ik dat mensen anders gaan kijken.”

Het vrije werk bevalt Tuinder zo goed, dat hij zich daar vanuit Thailand definitief op gaat richten. Foto’s van Thaise bruiloften hoeven we dan ook niet te verwachten. „Ik ga mijn geld verdienen met het hostel. Het is nooit mijn bedoeling geweest om rijk te worden.”

Reflecteren

Hij kijkt, al met al, tevreden terug op de afgelopen decennia. „Je ziet jezelf altijd terug in een foto, het is een reflectie van jezelf. Ik ben ook blij met alle bruidsparen die tevreden waren met hun foto’s. Die kijken nu misschien nog wel in hun boek, ook als ik straks weg ben. Dat is toch mooi?”

Heeft Tuinder na al die jaren fotograferen ergens spijt van? „Ik had het soort fotografie dat ik in Belfast maakte door moeten zetten”, zegt hij resoluut. „Die kans had ik moeten grijpen, maar ik ben commercieel geworden.”

menu